Konráð J. Brynjarsson

 
"Dagur eitt, punktur. Kæri Jóli..."

Ég er ekki frá því að ég sé að komast í jólastuð. Get frætt lesendur á því að í dag þá lauk ég jólagjafakaupum og hljóp ég þrefalt heljarstökk afturábak af því tilefni (í huganum), því mér er alltaf gríðarlega létt þegar þessu verki er lokið. Ekki svo að skilja að mér leiðist að gefa jólagjafir, en það er mér þraut og pína að versla þær! Það stafar aðallega af því að ég fæ svokallað verslunaróþol eftir klukkutíma verslunarleiðangur. Það lýsir sér í ofvirkni svitakirtla, einbeitingarleysi og oftar en ekki verk í maga. Eina kunna lækningin við þessu er að hætta snarlega öllum innkaupum, drífa sig heim og koma helst ekki nálægt verslun í um 5 tíma. En mér s.s. tókst að hafa þetta af í tveim túrum án mikilla líkamlegra verkja. En það er ekki seinna vænna að koma jólaskapinu á því ég kem ekki til með að hafa tíma fyrir jólaskapið í næstu viku. Þá verður brjálað að gera í vinnunni og annara jólastress á eftir að setja beyglu í jólagleðina mína. Þó ekki stærri en svo að það réttist úr henni á leiðinni heim í sveitina á þorláksmessukvöld.

Ég gæti ritað hér annan langan pistil um jólastress landans, en þar sem flestir vita nákvæmlega hvernig landinn er þessa dagana þá væri ég bara að benda á hið augljósa.

Já svo var ég klukkaður af Jóa og því ber mér siðferðisleg skilda til að bregðast við.

1. Hvað er klukkan? 21:55

2. Hvaða nafn er á fæðingarvottorðinu þínu? Konráð Jóhann Brynjarsson

3. Hvað ertu kallaður? Konráð, Konni, Bóbó, Andrés, Binni, Gunnar, Bjarni og restin af karlmannsnöfnum fjölskyldunar. Það tekur ömmu stundum smá tíma að lenda á því rétta.

4. Hvað voru mörg kerti á síðustu afmælisköku? 26

5. Hár? Já, ca. 2 mm lag á höfðinu.

6. Göt? Þau sem ég fæddist með og nokkur uppfyllt sem mynduðust sökum klaufaskapar.

7. Fæðingarstaður? Fæðingardeild Landspítala Íslands.

8. Hvar býrðu? Vesturbergi 78, íbúð 5F, 111 Reykjavík.

9. Uppáhaldsmatur? Sá sem ég er að borða.

10. Einhvern tíma elskað einhvern svo mikið að það hefur komið þér til að gráta? Það gæti verið, er of týpískt karlmenni til að láta það uppi.

11. Gulrót eða beikonbitar? Here piggy, piggy!

12. Uppáhalds vikudagur? Hverjum öðrum betri, þó eru þriðjudagar sístir.

13. Uppáhalds veitingastaður? Núna er það El Raco á horninu á Tryggvagötu og Tryggvagötu.

14. Uppáhalds blóm? Aloa Vera kaktus. (Eina blómið sem ekki hefur dáið í mínum meðförum.

15. Hvaða íþrótt finnst þér skemmtilegast að horfa? Körfubolti.

16. Uppáhalds drykkur? Ískalt Gvendabrunnarvatn.

17. Disney eða Warner brothers? Bæði betra.

18. Uppáhalds skyndibitastaðurinn? KFC er öflugur, en Stællinn er þó bestur!

19. Hvernig er teppið í svefnherberginu á litinn? Ekkert teppi, parket mahogny litað.

20. Hver var síðastur til að senda þér tölvupóst? Garfield.

21. Í hvaða búð mundir þú vilja botna heimildina á kreditkortinu? Ég myndi nú bara alveg vilja sleppa því, en for the sake of the game þá segi ég... stærstu bókabúð heims (not online), hver sem hún nú er.

22. Hvað gerir þú oftast þegar þér leiðist? Þá er ég yfirleitt búinn að þrautreyna allt sem mér dettur í hug svo ég geri ekki neitt.

23. Hvaða spurning sem þú færð fer mest í taugarnar á þér? Ha? (Frá fólki sem hefur ekki verið að hlusta á það sem ég sagði)

24. Hvenær ferðu að sofa? Misjafnt, oftast um 12.

25. Hver verður fyrstur að svara þér þessu? Ómögulegt um að segja.

26. Hver af þeim sem þú biður um að svara þessu er líklegastur til að svara ekki? Flestir.

27. Uppáhalds sjónvarpsþáttur? Star Trek (allir), CSI, Veronica Mars o.flr.

28. Með hverjum fórstu síðast út að borða?? Hafdísi á Subway.

29. Ford eða Chevy? HUMMER!

30. Hvað varstu lengi að klára að svara þessu? 32 mínútur.


Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 21:26

 
"Er ekki lagið að verða búið? Það er búið!"

Þar hafiði það, Yoda be I! Gaman að því. Ég ætlaði að segja eitthvað svo óskaplega skemmtilegt og alveg örugglega rosalega merkilegt og gáfulegt, en ég bara man það ekki. Svo...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 00:50

 
"When you walk, through the storm. Hold your head up high, and don't be afraid of the dark [...]walk on, walk on, with hope in your hart and you'll never walk alone, YOU'LL NEVER WALK ALONE!"

Þetta lag er mér mjög hugleikið. Í fyrsta lagi þá er þetta aðal stuðningslag uppáhalds knattspyrnufélagsins míns, Liverpool og ég man ennþá eftir gæsahúðinni og geðshræringunni sem ég upplifði þegar ég heyrði tugþúsundir stuðningsmanna syngja þetta á Anfield í fyrsta sinn. Því miður var ég ekki þar, heldur hérna meginn við sjónvarpsskjáinn. Í annan stað þá er þessi texti svo einstaklega hughreystandi, uppbyggjandi og vongóður að það er vart annað hægt en að fyllast hálfgerðri lotningu við að heyra hann fluttann. Ég kemst meira að segja við yfir íslenskri þýðingu hans, þeirri einu sem ég hef heyrt, sem er í flutningi Óskars Péturssonar, sem ég held að sé einn af Álftagerðisbræðrum, allavega saungvari hinn mesti.

Ég hugsa að það hafi ekki farið framhjá mörgum að um þessar mundir þá er dagur skemmstur og fer birtustundum ört fækkandi. Þar til botninum er náð, við vetrarsólstöður þann 21. desember nk. Þá getur það ekki verið meira viðeigandi að halda hátíð ljóss, að fagna því með pompi og pragt, að nú fari dag að lengja á ný og yfirráð myrkurs taki að minka. Við sem játum kristna trú og flest afbrigði hennar, höfum reyndar kosið að splæsa fæðingarhátið frelsara vors, Jesú Krists, saman við hina ævafornu og hundheiðnu sólstöðuhátíð. Nokkuð sem ég tel hafa verið mjög snjallan leik hjá kirkjufeðrunum sem ákváðu að hinn opinberi fæðingardagur Jesú skildi vera 24. desember, þó svo að menn telji nú að í raun sé hann vog og fæddur í byrjaðan október, en það er aukaatriði.

Hinir stórgáfuðu pólitíkusar sem ákváðu að slá þessum tveim hátíðum saman, já eða endurfæða sólstöðuhátíðina sem Krists messu (e. Christmass), hafa nefnilega séð að með þessari aðgerð þá yrði auðveldara fyrir ný snúna heiðingjana að fagna kristnum hátíðum, þó ekki væri nema að nafninu til, þar sem þær báru einmitt upp á sama tíma og hinar gömlu heiðnu hátíðir. Lokahnykkurinn var svo settur á þetta með því að spyrna páskahátíðinni, þ.e. "dauðahátíð" Krists saman við sumarkomuhátíð hinna heiðnu, og tileinka einhverjum Jóni (sbr. Jónsmessa) miðsumarsnótt, sem er einhver magnaðasti heiðni helgidagur sem fyrirfinnst, ef frá eru talin áramótin. Með aðgerðum eins og þessum þá tókst hinum snjöllu pólitíkusum fornalda að festa kristnina í sessi sem aðal trúarbrögð þessa heimshluta.

Svo er náttúrulega til snjallt fólk sem sér alveg í gegnum þetta húmbúkk og neitar staðfastlega að fagna einhverjum hundheiðnum hátíðum. Sleppir því að halda jól, blæs á páska en djammar feitt einhverja aðra daga ársins, þegar við hin erum á fullu í hversdagnum og nennum ekkert að pæla í einhverju bulli. Þá er ég ekki að tala um fólk sem aðhyllist önnur trúarbrögð en kristni, heldur bara sína útgáfu af henni. Eins og t.d. Vottar Jehova. Þeir eru ákveðin útgáfa af puritönum, eða hreinstefnusinnum, sem vilja öll heiðin áhrif burt úr kristni. Það litla sem ég þekki af þeirra siðum og skoðunum í þessum málum, fær mig til að styrkjast í þeirri trú að kirkjufeðurnir á fornöld hafi verið alveg ótrúlega magnaðir gaurar, því ég fæ ekki séð að það sé neitt fútt í kristni ef maður tekur heiðnina út. Svo ég segi bara Áfram Þorgeir Ljósvetningur og allir hinir sem blóta æsi og náttúrvætti, dulbúna sem Jesú Krist og félaga.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 00:29

 
"Er ekki tími til kominn að..."

Blogga? Ég held það. Ég fékk anski skemmtilegt símtal núna rétt áðan, ungur maður sem kynnti sig sem Sverri, var á hinum enda línunar. "Kannastu við Hive?" spyr hann. Jú ég hélt það nú, enda hvaða maður á Íslandi í dag kannast ekki við Hive? Auglýsingar þeirra eru í einhverjum fjölmiðli á því sem næst, hverjum degi og þær hafa vakið verðskuldaða eftirtekt fyrir frumlegheit og skemtan. Allavega. Hann spyr mig því næst hvort ég sé með nettenginu. Þá fóru fjölmargar bjöllur af stað í hausnum á mér og ég sagði: "Jú, og þú þarft að vinna heimavinnuna þína betur, því mín tenging er hjá Hive." sagði ég og hló. Ég heyrði í gegnum símann hvernig strákgreyið blóðroðnaði og með vandræðalegri röddu bað hann mig margfaldrar afsökunar, kvaddi og lagði á. Hversu auðvelt er það á tölvugagnagrunns öld að bera saman tvo gagnagrunna og finna þá sem eru í báðum? Í þessu tilfelli, úthringilista símsölufólksins við núverandi áskrifendur Hive. Hefði sparað þessum ágæta dreng vandræði en á móti kemur að kvöldið mitt hefði ekki verið nærri því jafn skemmtilegt, svo ég er sáttur við að menn eru ekki alltaf að brúka bestu mögulegu vinnubrögðin. Það er í góðu lagi að létta saklausum borgurum lífið með smá vandræðum símasölufólks, sem oft getur verið valdur að ótöldum pirringi og vanlíðan.

Ég hef reyndar lennt í svipuðu áður, þá fékk ég með nokkura daga millibili, símtal frá sömu stúlkunni (ég þekkti röddina) hjá Og Voðafón, þar sem hún var að bjóða mér að færa símaviðskipti mín til þeirra. Hún fékk neikvætt svar í bæði skiptin og hvorugt símtalið var mér til mikils yndisauka.

Ég fékk þá flugu í höfuðið að það væri gaman að fara að skjóta körfubolta að nýju. Dreif mig á æfingu hjá B-liði Stjörnunar í Garðabæ, en þar æfir einn félagi minn úr HÍ. (Eiginlega alveg magnað að ég skuli hafa náð að kynnast einhverjum þar, ef mið er tekið af tímanum sem ég eyddi þar.) Það er alveg morgunljóst að ég er ekki í nokkurri leikæfingu og ekki í nándar nærri jafn góðu líkalegu formi og ég taldi mig vera. Ég blés eins og Búrhveli og var svo seinn á fótunum að maður með staurfætur á báðum og í göngugrind hefði leikið sér að því að komast fram hjá mér. Það eina góða, fyrir utan félagsskapinn og æfinguna, var að skotin mín voru að detta ágætlega. Sem var mjög sjaldan raunin í denn þegar maður þó var að æfa nokkrum sinnum í viku. Ég býst við að það sé vegna þess að ég fann á dögunum hinn rétta skotstíl. Allavega skotstíl sem virkar fyrir mig. Merkilegt nokk þá er uppistaða hans eins og kennt er að "eigi" að skjóta stökkskoti. Olnboginn fram, stökkva upp og færa boltan upp að enni á sama tíma. Sleppa svo boltanum á hæsta punkti stökksins, fylgja vel á eftir með skothendini og setja á hann snúning með því að "veifa" höndinni eins og að þú sért að veifa bless. Picture perfect, þó ég segi sjálfur frá. Ég ætla aftur á morgun!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 21:26

 
"We leave all our friends on this tropic shore,
Perhaps they will be here forevermore.
Maybe a rescue will set them free,
Tune in next week and then you will see."
(upphaflagið í sjónvarpsþáttunum "Gilligan's Isle")

Nýjasta æðið í bloggheimum er hið svokallaða "klukk". Sem hefur haft það í för með sér að fólk finnst það vera knúið til þess að deila nokkrum lítilvægum staðreyndum um sjálft sig. Jæja Guðni klukkaði mig og hér er því mín upptalning.


Ég veg skv. síðustu mælingu 98,2 kílógrömm

Ég hef átt í ástar/haturssambandi við nikótín um nokkura ára skeið. Við höfum hætt og byrjað oftar saman en meðal Hollywood par.

Ég bý í "The Neutral Zone", mitt á milli Fellana og Hólana.

Ég er svo latur að fólk heldur oft að ég sé með duglegri mönnum sem sögur fara af.

Lífsmottóið mitt er: "Alltaf að stefna að fullkomnun en passa sig á því að ná henni aldrei".


Hana þar hafiði það, þið dýrkendur persónuupplýsinga og verði ykkur að góðu! Já ég á víst að klukka einhverja aðra, en þar sem allir bloggarar sem ég þekki hafa þegar verið klukkaðir, þá er ég að hugsa um að klukka alla þá íslensku Alþingismenn sem eru með netsíður.

Ég er mikill aðdáandi sjónvarpsþáttana Lost og þökk sé nútíma tækni þá hef ég getað fylgst með þeim þáttum sem nú eru aðeins sýndir í henni Ameríku. Fyrsta þáttaröðin var unaðsleg, "mind blowingly entertaining" er frasi sem þýðist ekki vel yfir á ástkæra ylhýra en lýsir upplifun minni nokkuð vel. Eftir 3 þætti af annari þáttaröð þá er ég farinn að óttast að annað "Twin Peeks" ævintýri geti verið að fara af stað. En fyrir þá sem ekki muna svo langt aftur, þá voru Twin Peeks, snildar þættir sem leystust upp í vitleysu og rugl. Ekki það að þessir þrír þættir eru hver öðrum betri og snilldin bak við þá mjög greinileg, en í þeim leinist líka frækorn sem gæti, ef ekki er rétt haldið á spilunum, vaxið upp og "blómstrað" sem hið nýja viðmið í "hvernig má láta góða þætti leysast upp í vitleysu". En aftur á móti þá gæti þetta fræ vaxið upp og orðið hið nýja viðmið í "hvernig á að gera frábært sjónvarpsefni", ég vona svo sannarlega að hið seinna verði ofaná.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 20:31

 
"Horfðu til himins, (himins) með höfuðið hátt, (hátt)"

Ég hef stundum gert mér fjölmiðla að umtalsefni. Hyggst ég gera á því framhald. Rakst á eintak af Dagblaðinu Vísi um daginn og eins og sönnum hræsnara sæmir þá greip ég skjóðuna og las sem óðast og tíðast. Á forsíðu var eftirfarandi fyrirsögn, með (að sjálfssögðu) þar til gerðu stríðsletri og mynd, "Sigfús Sigurðsson útskúfaður af Barnalandi". Nú þetta gripu mín gulu gen og ég las áfjáður, í von um eitthvað júsí. Átti einna helst vona á því að Sigfús, sem er að ég best veit hinn ágætasti maður, hefði orðið uppvís að einhverskonar ullabjakki á þessu umtalað og stórbrúkaða vefsvæði. En fyrirsögnin reyndist vera full sterklega orðuð (hví fékk ég ekki hjartastopp af undrun?) því "fréttin" fjallaði um viðbrögð notenda Barnalands við því þegar Sigfús "kom út úr skápnum" og uppljóstraði að hann væri einginn annar en hann sjálfur! Meginþorri þeirra sem tjáðu sig um málið á téðu vefsvæði, hundskömmuðu drenginn fyrir það að villa á sér heimildir. Sum ummælin voru meira að segja ekki prenthæf í DV og segir það dágóða sögu um hversu svæsin þau voru. En út frá fréttinni gat ég ekki með nokkru móti réttlætt fyrirsögnina um útskúfun. Miklu nær hefði verið að tala um "hörð viðbrögð" eða skort á trú (á orð Sigfúsar) en heldur fannst mér djúpt í árina tekið með því að tala um útskúfun. En því er ekki að neyta að þessi tiltekna fyrirsögn olli því að ég fletti rakleiðis upp á fréttinni, svo líklega hefur hún skilað tilgangi sínum. Nokkrum dögum síðar birtist öllu smærri frétt um að notendur Barnalands hefðu tekið Sigfús í fulla sátt og margir beðist afsökunar á orðum sínum, eftir að fréttinn birtist. Báru menn fyrir sig tíðum einkennisþjófnaði (identitytheft upp á engilsaxnesku) á veraldarvefnum, þar sem lítið mál er að halda því fram að maður sé hver sá sem maður vill.

En úr Einari (Sigfúsi) í Önnu. Nánartiltekið Önnu Krsistjánsdóttur, sem einna helst, og nær einvörðungu, er þekt fyrir það að hafa eitt sinn heitið og verið, vélstjórinn Kristján Kristjánsson. Vel getur verið að mig hafi dreymt þetta, allavega sel ég það ákaflega ódýrt, en einhvernveginn minnir mig að ég hafi lesið/heyrt/séð að Anna þessi sjái nú eftir því að hafa látið klippa af sér hangilærið og snúa því sem eftir var innvortis. Sami fiðraði heimildarmaður vill halda því fram að nú leiti hún leiða til að omventa öllu saman til fyrra horfs. Eins og áður sagði þá veit ég ekki hvort nokkuð sé hæft í þessu, ef svo er ekki þá bið ég hlutaðeigandi afsökunar á gönuhlaupi mínu en þessar "fréttir" vöktu mig til umhugsunar. Nú er það nefnilega svo að margir karlmenn (og jafnvel konur líka þó ég þekki ekki dæmi þess) halda því fram fullum fetum að þeir séu fæddir sem rangt kyn. Einvörðungu vegna þess að einn lítill litningur varð Y í stað X (eða öfugt) þá hafi þeir fæðst með lim í stað leggangna. S.s. að allir litningar líkama þeirra séu bjargfasti í þeirri "trú" að þeir búi í líkama konu þó raunin sé allt önnur. Hugsunarferli og jafnvel ýmis líkamleg ferli séu í raun ekki eins og venjulega gerist hjá körlum, heldur mun líkari þeim sem fram fara hjá venjulegum konum.

Svo ég tali út frá sjálfum mér. Ég ætti með öðrum orðum að hafa áhyggjur af því hversu fjölhæfur ég er (þ.e. að ég geti stundum gert fleiri en einn hlut í einu) og hversu auðvelt mér reynist að kjafta tímunum saman í símann um allt og ekki neitt. Þetta eru jú tveir þættir sem konum eru eignaðir, allavega mun oftar en körlum. Ég er nú reyndar nokkuð viss (allavega eins viss og ég er um nokkurn hlut) um að ég er í réttum líkama og að eðlileg samsvörun sé á milli innviðja og útviðja. Í það minnsta "hrjá" mig ekki fleiri kvennlegir þættir svo ég viti. Ég hef ýmigust á þrifum, er í minna lagi hrifinn af börnum (nema náttúrulega fáum útvöldum sysurbörnum og öðrum nátengdum slíkum) og finn mig ekki knúinn til að baktala allt og alla. Þó ég viðurkenni reyndar að ég hef allavega hálfvirkt "Gróugen" þar sem ég hef mjög gaman af því að heyra gróusögur, en ég skrifa það frekar á meðfædda forvitni mína, sér í lagi vegna þess að ég finn litlar kvatir hjá mér til að endurtaka þær við hvern þann sem ég hitti.

Þetta er vissulega ekki fögur mynd sem ég hef dregið hér upp af hinu æðra kyni og má kannski af þeim ráða að ég hafi jafnvel ekki mikið álit á kvennþjóðinni. Það er af og frá. Í mínum huga eru konur englar himnaríkis í dauðlegu formi. En rétt eins og englar himnanna skiptast í upphafða og fallna engla, þá hefur hver kona upphafinn og fallinn hluta, spuringinn er svo bara hvor er stærri. Og það sem meiru skiptir fyrir okkur karlanna, hvorn hlutan drögum við fram í þeim konum sem við hittum?

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 20:25

 
"Ég heit Auðbjörn, er tvítugur töffari. Fór í bæinn í gær og fékk mér varanlegt."

Ég get sagt frá því stoltur hér að mér tókst að koma gamla símanum í virkni. Er gríðarlega stolltur af sjálfum mér og þygg með þökkum allar þær hamingjuóskir sem lesendur hafa fram að færa. Mér tókst nefnilega líka að koma tengli í gagnið inn á baði. Það var reyndar frekar mikið bras en með svita og tárum, ekkert blóð í þetta sinn, þá hafði ég þetta af og gat því stolltur skorið hár mitt og skegg (að hluta), en ég hafði heitið mér því að gera það eigi fyrr en téður tengill væri upp kominn og í fulla virkni.

Rétt að geta þess einnig að Valda og Alrúnu fæddist sonur sl. mánudag. Hamingjuóskum er hér með enn komið á framfæri. Við Hjalli fórum í gærkveldi með hund í eftirdragi (hann var þó eigi lífs, heldur gerður af taui) og bárum drenginn augum. Hann er mikið augnayndi eins og nýfædd börn eru jafnan, þá fæðingarhrukkurnar hafa sléttast aðeins, og lét í sér heyra og sannaði þar með faðernið (þó ekki hafi leikið nokkur vafi á því) því í ópum hans mátti kenna tón sem heyrst hefur úr barka föðurins (þá helst þegar hann er við skál og vel það).

Ég rak augun í auglýsingu eftir starfsmanni þegar við Hjalli vorum í verslunarleiðangri í Kringlunni í gær. Það er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi nema vegna þess hvernig auglýsingin var orðuð, já eða frekar í hvaða kyni hún var. Þar var um að ræða tískuvöruverslun (man þó aungvanvegin hvað hún hét enda tískublindur með öllu) og auglýsingin var á flestan hátt afar venjuleg. Auglýst var eftir tískusinnuðum, áhugasömum og duglegum starfskrafti, sem þurfti að vera 18 vetra. En það sem vakti athygli mína sérstaklega var að auglýsingin var í kvennkyni, þ.e.a.s hún var í spurningarformi og greinilega reiknað með því að kona væri að lesa. "Hefurðu áhuga á tísku? ertu samviskusöm?" Ef við gefum okkur það að ég hefði einhvern snefil af áhuga á tísku og að svona starf gæti heillað mig þá gæti ég samt ekki svarað öllum spurningunum játandi. Því sama hversu mikið ég rembist, þá er það ekki nokkur leið fyrir mig, karlmanninn, að vera samviskusöm. Ég get (og er) vissulega verið samviskusamur og duglegur og í raun uppfyllt öll "skylirðin" sem spurt var um, nema það að ég virðist vera af röngu kyni. Í ljósi jafnréttisumræðunar sem tröllriðið hefur samfélaginu undanfarin ár, þá velti ég því fyrir mér hvort hún snúi einvörðungu að því að konur geti gengið inn í þau störf sem karlmenn hafi hingað til einvörðungu taldir hæfir í. Hvort jafnréttisbaráttan sé ekki til þess fallin að jafna stöðu kynjana og að tryggja það að þau geti gert hvað sem er (svo fremi að þau viji það og lög leifi) án tillits til kyns. Þess var aldrei getið í aglýsingunni með beinum orðum að einungis konur kæmu til greina, en það þarf ekki mjög háa greindarvísitölu til að lesa það milli línanna að konur væru í lægsta falli mun æskilegri til téðs starfa en við karlarnir. Vel getur þó verið að höfundur textans hafi í hugsunarleysi beint spurningunni einvörðungu til kvenna, vegna þess að í þessum geira eru jú flestir starfsmenn af hinu blíðara kyni. Ef ekki, þá er ég þess nokkuð viss (án þess þó að ég sé mjög lögfróður) að téð auglýsing brjóti í bága við fjölmörg lög, jafnvel sjálfa stjórnarskránna. Ekki það, ég mun ekki fetta fingur út í það þó einungis konur komi til greina í starfið, því áhugi minn á starfanum er það lágur að jafna má honum við alkul (-273,3°C). En mér þykir það hins vegar súrt í broti fyrir þá kynbræður mína sem hafa heitari hug til starfans, að koma ekki til greina vegna kynferðis.

Það má kannski segja að það sé "jákvætt" að jafnréttisbaráttan hafi gengið svona vel hjá konunum að þær telji sig nú geta útilokað okkur karlana frá sumum sviðum, en þá er spurning um að við hefju upp raust okkar og krefjumst jafnræðis til starfa í tískuvöruverslunum!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 19:40

 
"I just called..., to say..., I love you!"

Ég á í glímu við tæknina. Þó ekki tölvutæknina í þetta sinnið, ekki nema óbeint, nei nú er það símatæknin sem er að valda mér óþægindum. Málum er þannig háttað á mínu heimili að ég (eins og þorri landsmanna) hef samið við ágætt fyrirtæki um sítengdan aðgang að veraldarvefnum. Sem er að mínu viti alveg bráðnauðsynlegt í nútímanum, því allslaus er netlaus maður! (Og var það síðan haft að máltæki). Til þess að slíkt gangi upp þá þarf maður að semja við ákveðið ríkisfyrirtæki (sem enn er) um að fá tengda til sín símalínu, já eða fá hana virkjaða með þar til gerðu númeri. Ekkert er svo sem vandamálið við það. En þessu númeri fylgir sá möguleiki að maður getur einnig tengt símtæki við línuna og hringt til vina og vandamanna, jú og móttekið símtöl frá þeim og öðrum. Ég hef nú komist ágætlega af án þessa viðbótarmöguleika hingað til, en ákveð að nýta mér hann á nýju heimili mínu. Þá má segja að vandamálasagan hefjist.

Ég reiði ekki fé í þverpokum (því þeir eru jú fullir vits) svo ég hugðist spara mér að kaupa símtæki. Ég viss sem var að á heimili foreldara minna var til gnótt síma sem ég gæti fengið til varðveislu og brúkunar. Einn var þó sá sem ég vildi öðrum fremur. Sá er býsna forn (um 26 ára skv. ártali á botni hans, s.s. jafn forn mér) og er búinn forláta skífu. Símtæki af þessari tegund voru því sem næst á hverju heimili til margra ára, enda eina tegundinn sem Póstur&Sími flutti inn. Flestir voru þeir gráir, þó voru til nokkrir rauðir líka og er sá sem hér um ræðir einmitt fagurt eintak af þeim lit. Hann var í miklu uppáhaldi hjá mér á mínum mun yngri árum og átti ég það til að hringja eitthvað út í loftið (sem var náttúrulega óvart því ég var um 1 árs gamall um þetta leiti) og spjalla við fólk. Nú þá upphófst hin eiginlega törn af veseni. Í fyrsta lagi þá þurfa öll símtæki sem eru tengd sömu línu og sítenging að hafa svokallaða smásíu tengda við sig. Hún sér um að sigta símtölin frá internetinu (í grófum dráttum, sjálfsagt er þetta mun ítarlegra á tæknimáinu). En þar sem síminn er gamall en smásían ný þá gekk þetta ekki alveg saman. Svo eftir nokkrar ferðir í hinar ýmsu verslanir sem höndla með símbúnað þá komst ég að þeirri niðurstöðu að ég þurfti hreinlega að láta skipta um kló á símtækinu, sem ég og lét gera í dag. Þá taldi ég mig vera kominn á auðan sjó, en það var nú ekki alveg svo einfalt, því síminn virðist ekki skilja það sem sían lætur honum í té. Því ekki heyrist bofs í kauða þegar hann og netið eru bæði tengd í einu (og hann í gegnum síugreyið) en ef netið er fjarlægt þá logar allt í sóni og allt virkar sem mest það má. Ég sé því fram á að þurfa að koma mér í sambandi við símvirkja til að fá úr því skorið hvað sé að angra greyið. Ég óttast helst að þurfa að slíta nýendurvöktu sambandi mínu við rauða síman og að festa fé í ópersónulegu, gráu og köldu símtæki af nýrri gerð.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 19:50

 
"I cut myself today, to see if I still bleed"

Fyrir þá sem ekki vita þá er ég nýfluttur í nýjar vistarverur. Þær ku vera í minni eign að 100%, en sá böggull fylgir þó skammrifi að ég sjálfur er ekki lengur í minni eigu. Hlutabréf í mér hafa verið boðin almenningi til kaups og mun ágæt bankastofnun hafa keypt í mér rúm 80% á príðilegu gengi, sem leiðir af sér að hún hefur meirihluta atkvæða á hluthafafundi og skipar stjórn í hlutafélaginu Konráð B. Eignarhaldsfélag ehf. En í áðurnefndri vistarveru var ég við framkvæmdir þá vinnudegi lauk í gær, í sjálfu sér vart í frásögur færandi, margt þarf jú að brasa við tímamót sem þessi. Ég varð þó fyrir fjörtjóni í atferli mínu, þar ég brá kuta á loft og hugðist skera. Kutadjöfull skrapp til undan ógnvænlegu afli mínu og á hol mér. Ekki svo að skilja að ég riti nú af dánarbeði á sjúkrastofnun, því lagið var eigi lífshættulegt, en ég setti eggina djúpt í fingur mér. Nánar tiltekið í vísifingur vinstri handar. Svo núna hef ég löggilta afsökun fyrir því að benda á allt og alla, athöfn sem í minni sveit taldist til dónaskapar, því lagið kom á ofanverða kjúku og því stendur fingurinn út í loft sem aldrei fyrr.

Eftir að hafa hoppað eins og óð hæna og óað og æjað og barmað mér í hvívetna, þá kom að því að ég hugðist gera að sárum vorum. Þá voru góð ráð dýr, því fátt var um sáraumbúðir. En með alþekktri útsjónarsemi og snilli minni þá átti ég til hvorutveggja, salerniseyðublöð (óútfyllt) og hálfa rúllu af ísóleringabandi (besta vini hvers rafvirkja og heimafúskara). Með þessar nauðsynjar að vopni batt ég um svöðursárið og hélt svo framkvæmdum afram sem ekkert hefði í skorist. (Hér mega lesendur dást að hörku minni og karlmennsku). Reyndar hafði ég vit á því að setja árasartólið aftur djúpt í vasa minn og snerta ekki á því meir þetta kveldið.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 08:38

 
"Vegna þess að ég er slæmur, ég er slæmur, þið vitið það (virkilega slæmur)"

Ég hef verið í sumarfríi undanfarnar tvær vikurnar eða svo. Eins og manna, þ.e. einhleypra manna, er vant þegar þeir hafa frí, þá hefur teygst heldur úr kvöldunum hjá mér. Ég hef líka þá áráttu að hafa kveikt á sjónvarpinu, jafnvel þó ég sé ekkert endilega að fylgjast með því sem þar fer fram, en þar sem ég er með fjölhæfari karlmönnum (get s.s. gert fleiri en einn hlut í einu) þá tekst mér samt að vita um það bil hvað er í gangi í imbanum. Oftar en ekki þá hefur sjónvarpið endað á RUV, þegar allri dagskrá er lokið á þeim stöðvum sem ég hef aðgang að og ekkert nema "stanslaus tónlist" í gangi allstaðar. RUV hefur nefnilega skásta lagalistann að mínu mati. En þeir snjöllu menn sem seldu ríkinu þetta blessaða gagnvirka sjónvarp sem þar á að heita, hafa greinilega ekki selt fyllilega mótaða vöru. Í það minnsta eru ansi margir "böggar" í kerfinu. Oftar en ekki þá hefur hið gagnvirka sjónvarp hreinlega horfið algerlega og gamla góða stillimyndin brotist fram á sjónarsviðið í samstarfi við hvað það sem er í gangi á Rás 2. Sem er mér nb. mjög að skapi, því ég kann mjög vel við Rás 2 og þá tónlist sem þar er. En um daginn lenti ég í æði undarlegu máli með gagnvirkt sjónvarp ríkisins. Þá hafði rásarflakkið (þær eru 3 svo það er á mörkunum að ég geti talað um flakk) endað á RUV einu sinni sem oftar. Þar var Mikjáll Jakason nokkur að syngja fullum hálsi (og dansa með tilheyrandi klofbrögðum) um það hversu ákaflega slæmur hann nú væri. Ágætlega kveðin vísa hjá karli, við lítið síðra lag og ég gat því dillað undirmeðvitundinni sæmilega á meðan sú efri einbeitti sér að Undraveröld Stríðsföndurs (sem á engilsaxnesku útlegst sem World of Warcraft) og því sem þar fram fór á tölvuskjánum. En eftir svolitla stund þá fór sú neðri að banka á þá efri, að heimta athygli. Eftir nokkrar tilraunir þá tókst henni að brjótast í gegn og beina sjónum mínum að því að vísan um slæmskuna væri ennþá í gangi, en þó væru um liðnar mun fleiri mínútur frá því ég hafði skipt en hún átti að hljóma. Svo ég fór að leggja við hlustir og þegar vísan var á enda kveðin, þá vildi svo skemmtilega til að Mikjáll hóf raust sína upp að nýju og kvað vísuna enn á ný. Þetta þótti mér æði magnað og sagt get ég frá því hér að í rúma klukkustun þá kvað hann með tilheyrandi klofbrögðum og skrækjum og lofsaung eigin slæmsku. Eftir þessa klukkustund þá brast mig þolinmæði og ég rauf straum til imbans og tölvunar og fór að sofa, með "...because I'm bad, I'm bad, you know it (realy realy bad)..." ómandi í höfði mér. Frómt frá sagt þá hef ég fengið næga hlustun á þetta ágæta lag í dágóða stund. En greynilegt er að RUV á hönk upp í bakið á "tækniséníunum" sem sjá um hið gagnvirka sjónvarp þeirra, því í kveld, þá ég rita þennan pistil, þá var hin snoppufríða Íðilsstjarna Hildur Vala (Helgadóttir?) allavega tvíspiluð í beit, sem þó er mun áhorfendavænna og minna líklegt til kvartsemi áhorfenda, en þá þeldökkur Mikjáll að grípa um hreðjar sér, skrækjandi ég er slæmur!

Feira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 02:26

 
"Ég er þreyttur, ég er þreyttur, og ég þrái svefnsins ró"

En einhverra hluta vegna þá nenni ég ekki að fara að sofa. Ég hlýt að hafa eitt öllum mínum nennum í eitthvað annað, því það er því sem næst ókeipis (í nennum talið) að sofa! í staðin þá sit ég við tölvuskrýpið og pikka heimskulgan og innantóman texta á síðu sem varla nokkur maður les (um ástæður þess er ei þörf að fjölyrða). Ég gerði þetta og ég gerði hitt og svo líður og býður og ég geri sitthvað fleira. Bara svo að fólk fái nú að fylgjast með því sem er að gerast. Hvernig í ósköpunum stendur á því að fólk nennir að þvaðra endalaust um það sem á daga þess hefur drifið undanfarið? Og hvernig stendur á því að aðrir, jafnvel alveg ótengdir aðilar, nenna að lesa herlegheitin? Við spurningum lífsins eru engin auðveld svör, nema þeim stærstu en við fáum þau bara svo helvíti seint. Skyldi það vera stýlbragð (eða stílbragð) jú stílbragð, að vera kaldhæðinn með stafsetningarvillum? Ef svo er þá mæli ég með að fólk riti seinnt að kveldi, þegar það er orðið vel syfjað og úldið, þá kemur stíllinn nokkurnveginn að sjálfu sér.

Og hví verðum við svona líka steini runnin af undrun þegar við allt í einu vöknum upp við það að siðlaus og óforskömmuð "frétta"mennska selur blöð? Kannski er það hið fræga íslenska gullfiskaminni (sem yfirleitt dúkkar helst upp í kringum kostningar), sem er þeim undrum sett að vera "valið" minni. Við gleymum ákveðnum hlutum, ekki af því að þeir falla úr hugum okkar eins og eðlilegt er, heldur vegna þess að við því sem næst meðvitað ýtum þeim út og neitum allri tilvist þeirra. Held helst að þetta sé til svölunar nöldurþörfinni, sem er STÓRT þjóðareinkenni. Það er svo þægilegt að gleyma svona hlutum, því þá getur maður hafið alla nöldurræðuna upp á nýtt (þetta er jú nýskeð og nýtilkomið) og fengið gríðarlega útrás. Ekki bara á nöldrinu heldur líka á baknagi og kjaftakellingahætti. Sem eru önnur STÓR þjóðareinkenni. Íslendingar eru allir Gróa heitin á Leiti inn við beinið og það þarf meira að segja ekki að kafa neitt djúpt undir húðina í leit að henni. Sumir eru meira að segja svo hepnir (heppnir jú því þeir sleppa við að vera hræsnarar líka) að þeir bera hana Gróu sína vel hérna megin við húðina. Þeir eru meira að segja til sem eru svo stoltir af henni Gróu sinni að þeir skammast sín alls ekki neitt fyri hana. En það eru undantekningarnar. Við hin 95% neitum tilvist hennar í okkur þrákelknislega, en komum reglulega og ítrekað upp um okkur. Ég er nokkuð viss á því að ef tekin yrði saman tölfræði yfir þessar "uppumkomur" okkar þá væri hægt að tengja hana útgáfu þriggja rita, DV, Séð og Heyr og Hér og Nú (eða heitir blaðið það ekki?). S.s. fólk kemur upp um sig í jöfnum hlutföllum við það að ofangreind blöð koma út. Hlýtur að vera alveg um 100% hittni þann dag vikunar þegar öll þrjú eru fersk og volg í búðunum.

En eins magnað og það er, þá er það enn magnaðara að meginþorri "uppumkomarana" harðneit því að þeir kaupi nokkurntíman téð rit. En þess í stað sitja þeir eins og hærgammar um þau á kaffistofum, matsölum og hvar annarsstaðar þar sem þau kunna að liggja frammi eftir 5% sem ekki eru hræsnarar. Ætli sé hægt að rita svo leiðinlega að sá er ritar sofni út frá því? Ég er um það bil að komast að því.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 00:41

 
"Mannstu fyrir langa löngu, við sátum saman í skólastofu"

Ég man ekki eftir skemmtilegri helgi en þeirri sem nú er að klárast. Sjálfsagt eru hún til, en þar sem minni mitt er ekki alveg upp á sitt besta hvað svona lagað varðar (er að taka Omega3 við þessu) þá stendur hún bara í 1. sætinu. Ég fór á laugardaginn í skreppitúr með gulu hættunni niður í iður skrímslisins (póstnúmer 101) og rölti þar milli bóka og tónlistarbúða. Endaði með tvær bækur (nýjan Pratchett og Elminster) og tvo diska (Genius loves company með Ray Charles og lögin úr Edit Piaf sýningu þjóðleikhússins). Var svo sáttur við þetta að ég tók mig til (jább meira göngugrobb) og rölti mér í rólegheitum (ekki hægðum) upp Laugaveginn þar sem ég snarventi og tölti Kringlumýrarbraut þar sem hún mætir Stigahlíð og fór inn í stigagang þar í heimsókn. Eftir að hafa notið gestristni Hrannar þá var ég svo heppinn að fá far heim. Mjög sáttur eftir góða menningar og heilsubótargöngu um 101 (and a bit more). Svo var dagskráin sú að slappa af heim og lesa bækur með góða tónlist í bakgrunni, en margt fer öðruvísi en ætlað er.

Ég rak augun í skjáauglýsingu á Skjá 1 um tónleika Robin Nolan Tríó á Rósenberg og ákvað að skella mér. Sé ekki eftir því. Tríóið spilar svokallaðan Django jazz eða Gypsy jazz (sígauna jazz) sem lýtur einhverjum ákveðnum lögmálum sem ég verð að játa fávisku mína um en allavega þá voru lögin sem þeir tóku ákaflega skemmtileg, hress og grípandi og ég kolféll. Keypti tvo diska með þeim og er núna orðinn opinberlega mikill aðdáandi. Það er eitthvað við tvo gítara (lead og rythm) og kontrabassa sem spila hraða og hressa tónlist sem er svo ótrúla grípandi. Ég dáðist heilmikið að Robin Nolan sjálfum, sem er ótrúlegaur gítarleikari (spilar lead) en ég dáðist meira að Kevin bróður hans sem er án ef Charlie Wats rythmagítarleikara. Takturinn sem hann slær er óaðfinnanlegur, þéttur og stöðugur og án hans væri ekki mikið bakbein í tónlist þessa fína tríós (fyrir utan það að þá væri það alls ekki tríó). Eftir tónleikana hafði ég ráðgert að fara heim, en aðstæður og ástand voru orðnar slíkar að heimferðinni var slegið á frest. Ég skemmti mér konunglega allt þar til ég vaknaði á Sunnudagsmorguninn.

Í gær fórum við Guðni á 10 ára útskriftarafmæli okkaru úr grunnskóla. Og ég verð að viðurkenna það að ég skemmti mér alveg frábærlega, þrátt fyrir ákveðnar efasemdir sem ég hafði um þessa samkomu fyrirfram. Hópurinn hittist á Bjössaróló, þar sem við fengum skonsur og dýrindis köku. Svo var labbað í íþróttahúsið þar sem við fengum að upplifa það sem fæst okkar hafa upplifað sl. 10 ár, ekta leikfimitíma. Fórum í brennibolta, höfðingjaleik, eitur í flösku og fleiri gamla og góða leiki. Alger snilld! Svo á eftir var farið í sund og slappað af (og ærslast aðeins meira, í rennibrautunum auðvitað). Nú okkur var svo stefnt á Búðarklett um áttaleitið, þar sem fleiri leikir fóru fram, borðaður dýrindis matur, spjallað um gamla tíma og nýja og síðast en ekki síst, dansað fram á rauða nótt. Ég get sagt ykkur það góðir lesendur, að það er mjög langt síðan ég hef haft svona miklar harðsperrur og í dag. Sem ber ágætis vott um hamaganginn bæði í íþróttasalnum og á dansgólfinu. Og þið letihaugar sem ekki nentuð, þið misstuð af miklu!!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 23:00

 
"Ég labbaði í bæinn, mér létt í skapi var, að líta inn á búllur samkvæmt vana."

Ég man nú ekki hvort ég hef getið þess hér, en fyrir ekki svo löngu síðan þá tók ég upp á því að selja bílinn minn. Ég seldi hann ekki langt, né heldur fyrir mikið, en það eru aukatriði. Nú er ég því fótgangandi minni ferða, ellegar á ferð með Strætó bs. nú eða hverjum þeim vini/vandamanni sem mér kann að takast að snúast með mig. Í fyrstu þá sá ég fram á einangrun og einmannaleika, ég væri allt of latur til að arka eitthvað til að heimsækja fólk. En viti menn, það er bara hreint ekki svo slæmt að arka í sæmilegu veðri, þó í annað bæjarfélag sé. Tók upp á því að rölta mér í gærmorgun, suður í Kópavog, þar sem mér skilst að gott sé að búa. Stefnan var sett á verslun BYKO í Breiddinni þar sem ég áætlaði að festa fé mitt í hjóltík einhvurri. En eftir um 20 mínútna röska göngu þá komst ég að því að tiltekin verslun væri lokuð þann daginn (sem var jú uppstigningardagur, mikil trúarleg hátíð hjá okkur íslendingum) og því yrði ég að bíða með hjólaverslun. En þar sem ég var nú kominn í mikinn verslunar ham, þá brá ég mér bara í Bónus í staðinn. Þaðan gekk ég út með tvo rúmlega hálfa innkaupapoka (ég hefði getað komið öllu í einn en ákvað að vera gáfaður og vera í góðum "baláns") og hóf heimferðina. Á leiðinni varð ég fyrir fólskulegri árás sleikjuóðs hunds sem vildi endilega þvo mér hátt sem lágt, en ég komst undan við illan leik og votur mjög. Annað var nú ekki tíðinda af heimferðinni sem í heild tók um hálfan klukkutíma og ferðin sjálf rétt rúman heilan klukkutíma. Ég hafði mjög gott af þessu arki og þó ég viti að ég verði tæpast alltaf jafn viljugur til gangs, þá hafa líkurnar á því aukist til muna.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 21:38

 
"Ég kátur stunda kvennafar og kann að súpa' úr glasi. Með hlátir slapp ég hér og þar úr hinu' og öðru' þrasi."

Ég fer ekki fram á mikið hvað varðar "niðurstöður" lífsins. Ég vil einungis fá að vera hamingjusamur. Ekki ýkja stór ósk eða hvað? Nei í raun ekki, en samt eins og margar líkar óskir, alveg næstum því óframkvæmanleg nema eftir á. Ekki hlaupa á brott núna og halda að ég þurfi bóltstrað herbergi og hvítan ermalangann slopp, þó ég hljómi þannig. Dokið augnablik eða tvö og hringið svo á mennina með ermalanga sloppinn.

Ég er fyrir margt löngu síðan búinn að komast að tilgangi lífsins. Og viti menn hann er þræl einfaldur. Tilgangur lífsins er að vera hamingjusamur! Nú koma "en-in" EN ekki endilega þannig hver líðandi stund sé uppfull af hamingju, slíkt er nær ómögulegt okkur breiskum mönnum, fyrir utan hversu óskaplega leiðinglegt slíkt líf yrði. Nei þessi hamingja skoðast eftirá. Það er s.s. heildarmyndin sem máli skiptir. Þegar einhver liggur sína banalegu og hugsar til baka (eða sér líf sitt eins og einka bíómynd fyrir hugskotsjónum sínum) þá hefur viðkomndi höndlað tilgang lífsins ef hann er sáttur við sitt líf og sínar ákvarðanir. Því í sáttinni felst hamingjan! Ekki má samt skilja orð mín á þann hátt að menn getir bara orðið hamingjusamir eftirá, því fer víðsfjarri. Menn geta auðveldlega orðið þræl hamingjusamir á og í skamman tíma. Flestir eru býsna sáttir þegar þeir eru nýbúnir að landa kærasta/kærustu og þ.a.l. hamingjusamir. En viðkomandi getur svo reinst flagð undir fögru skinni, eða bara ekki alveg rétt týpan og því endist sú hamingja ekki endilega. Hún er aungvu minna raunveruleg fyrir vikið og í raun bráðnauðsynleg til að menn geti náð að uppfylla lífstilganginn, því lærdómur er hluti af því ferli. Maður lærir jú af hamingju sem er svona skammvinn, hverju maður á að lýta eftir, eða horfa framhjá, svo dæmi sé tekið. Maður lærir af allri upplifun og sá lærdómur er skref í átt að því að uppfylla tilganginn, að ná hinni endanlegu sátt.

Ég held að ég fari ekkert dýpra í þessi mál í þessum pistli, þó ég hafi með sjálfum mér brætt úr allnokkrum heilastöðvum með talsvert dýpri pælingum út frá þessu, s.s. eins og skilgreiningu ástar í frumspekilegum skilningi, en slíkt býður betri tíma og jafnvel hins íslenska bókmenntafélags og rita þess.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 01:21

 
"Hver trítlar þarna niður tröppurnar, með tuskurnar sínar um kroppinn, er kem ég inn úr kuldanum, kalinn á hjarta og loppinn."

Við Ragnar vorum í gærkveldi á einum stórkostlegustu tónleikum sem ég (við báðir) hef nokkurn tíman verið á. Þeir nefndust Megas LX. Tilefnið var sextugsafmæli Meistarans sjálfs. Þarna úði og grúði af frábærum tónlistarmönnum, sem allir fluttu lög og/eða texta Meistarans í nýjum og notuðum útsetningum. Funkstrasse fór fimlega með Paradísarfuglinn, en það sem vakti þó mun meiri athygli við þeirra flutning var múndering söngvarans. Við vorum nokkuð vissir á því að þar færi Óttar Proppé sem er betur þektur sem raddbandaþenjari í Ham og sem bóksölumaður í M&M á Laugarvegi. Hann var íklæddur að hætti melludólga í ameríku á sjöunda áratugnum. Skórnir voru með sebramunstri og góðir 30 cm á hæð (þ.e.a.s. sólinn), buxurnar voru bleikar af spandex gerð og hann prýddi sig með perlufesti þar sem hvur perla var ábyggilega hátt uppundir 10 cm í þvermál. Súkkat stigu einnig á svið og komu meira að segja tvisvar, í seinna skiptið með einn umdeildasta texta Meistarans upp á arminn. Sá er víst ætíð fluttur þar sem lög Megasar eru leikinn en var ekki á upprunalega lagalista hátíðarinnar. Svo þeir tóku sig til og tróðu sér inn aftur með lagið upp á arminn. "Litlir sætir strákar reynast alltaf best"

Fleiri áttu snildarlegar innkomur, Hjálmar, Trabant, KK, Ellen Kristjáns, Hera, Ragnheiður Gröndal, Magga Stína og Valgeir Guðjónsson. Pálmi Gunnars fór á kostum með fanta blús, Dr. Gunni með fallegasta kvæði sem ort hefur verið um athöfnina að pissa, eins og hann orðaði það. Svona mætti lengi telja. Hjálmar Sveinsson, sem ég þekki helst af því að fara fimlega með fréttir úr þýskum dag- og vikuritum í Speglinum á Rás 2, rammaði prógrammið inn með skemmtilegum kynningum og háðglósum á menn og málefni, mjög svo í anda Meistarans. Í einu orði sagt, snilld!

Ég saknaði margra laga og margra tónlistarmanna en þeirra var greinilega ekki þörf. Þegar samkoman var úti og menn við að rísa úr sætum, var mér hugsað til þess að gaman hefði verið að heyra í Meistaranum sjálfum. Í því hefst sýning á tjaldi af frægum sjónvarpsþætti sem sýndur var 30 árum eftir að hann var tekinn upp. Þar steig Meistarinn á svið, vopnaður ógurlegum augnlepp og kassagítar, hóf um sérkennilega rödd sína og söng lokalagið, um fróma ósk ungs manns um að amma fylgi honum í blómalandið. Viðeigandi endir á einstökum atburði.

Fleira ekki gert, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 20:33

 
"Ég átti afmæli í gær, ég átti afmæli í gær, ég átti afmæli sjálfur, ég átti afmæli í gær!"

Þakka ykkur kærlega fyrir allar kveðjurnar, það borgar sig greinilega að auglýsa daginn á netinu. En ég er samt bara búinn að fá einn pakka, en sá var líka extra góður. Tvær innihaldsríkar bækur og indislegar pönnsur (svo ekki sé nú talað um kleinurnar og kökuna) og allt var þetta í boði sömu stúlkunar. Psssst ef þú vissir það ekki Hrönn mín þá ertu æði! Það er að frétta af íbúððarmálum að ég er kominn með eina í festar og í þessum töluðu orðum þá sitja reiknimeistarar Landsbankans sveittir við útreikninga um hversu háa fjárhæð þeir ætla að lána mér til þess arna. Ég geng því um með krosslagða fingur og titrandi taugar en er þó, eins og ætíð, alveg viss um að ég fái hálfan heiminn að láni en þurfi bara að endurgreiða fjórðung. Reyndar eru vextir hér á landi með þeim ósköpum gerðir að væntanlega þá verður þetta á hinn veginn, en maður má alltaf vona.

Í öðrum fréttum þá er það helst að ég hef selt sjálfrennireið vora fyrir ótilgreinda upphæð, öðlingspiltnum Viðarssyni Kára og í stað hans fest fé í samlitu korti sem tryggir mér aðgang að gulri limmósínu með 42 bílstjórum. Það er jafnvel spurning hvort ég festi fé í hjólhesti, þeir fást þessa dagana því sem næst gefins, en enn sem komið er þá duga tveir jafnfljótir og gula hættan.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 21:57

 
"Einn var að smíða ausutetur, annar hjá honum sat. Sá þriðji kom og bætti' um betur og boraði á hana gat."

Sælir lesendur, þeir ykkar sem enn nenna að þvælast hingað inn. Ég á inni vænar skammir (sumar hef ég þegar tekið út) vegna ógnvænlegrar leti í vefbókarfærslum, en nú skal gerð bragarbót á. (Nb. það á bara við þessa færslu, veit af fyrri reynslu að fátt er að marka loforð mín um framtíðarfærslur!) Ég hef verið afar upptekinn maður upp á síðkastið. Ég vinn mína 9 + klukkutíma á dag, svona rétt eins og flestir aðrir og hef síðan eytt kvöldum mínum í lítilli íbúð í Hlíðunum. Þar hefur húsráðandi, ásamt dyggu föruneiti viljugra þræla, verið að breyta gamaldags lúinni blokkaríbúð í virkilega kósý heimili. En sú vinna virðist vera að taka enda, allavega sýnist mér svo vera og er þar náttúrulega helst að þakka fjölhæfum höndum mínum, sem fátt hafa látið ósnert.

Fleira hef ég nú gert mér til dundurs. Ég brá undir mig dansfætinum og skellti mér á dansiball í Breiðfirðingabúð sl. laugardagskveld. Þar lék hin síunga og stórskemmtilega hljómsveit SMS fyrir dansi. Ég verð nú reyndar að hnýta örlítið í lagaval hljómsveitarinnar. Ég er með ákaflega víðan tónlistarsmekk og kann vel að meta gamaldags danstónlist, en 10 valsar, polkar og rælar í röð er full mikið fyrir mann sem er rétt að detta í 26. árið.

Sem minnir mig á það, ég á afmæli eftir tæpan mánuð (áminning fyrir þau ykkar sem gleyma svona löguðu - 3. apríl er dagurinn!) og dett þá í 26. árið. Finnst eins og það hafi verið í gær sem ég var að horfa á teiknimyndir og leika mér.... það var í gær. O jæja maður er nákvæmlega jafn gamall og manni finnst sjálfum og ég er varla degi eldri en 10, mesta lagi 12!

Ég hef verið í íbúðarkaupahugleiðingum undanfarið. Sem er alveg ágætt, ef frá er talið ógnarhátt verð hér í Reykjavíkurhreppi á slíkum munaði og sú staðreynd að ég á ekki bót fyrir boruna á mér. Að öðru leiti gengur þetta vel upp. Er nú kominn með augastað á einni, lýst bara þræl vel á hana, en spurninginn er alltaf sú hvort samningar náist um kaup og kjör. Þarf að fara fá það á hreint fljótlega, annars er það bara sultarólin inn að beini og leiga upp á 40 þúsund á næsta ári. Restin í bauk og miljónkall í sjóð til útborgunar eftir ár. Jeah right, og mamma er líka gamall kall sem skalla og harðkúluhatt! Men man ved jo inte...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 22:45

 
"Á Spáni er gott að djamma og djúsa, diskótekunum á, JÁ!"

Veðrið í morgun kom mér ákaflega spánski fyrir sjónir. Það var eitthvað svo, svo, svo gott! Ég held bara að ég hafi ekki upplifað svona "gott" veður síðan í frosthörkunum fyrr í vetur. Blanka logn (sem er nauðsynlegt til að veður sé gott!) og smá snjóföl yfir láði. Ég stefni ótrauður á að fá mér, í fyrsta sinn í langan tíma, göngutúr í góða veðrinu. Stefni út á lopapeysu og síðum, þó ekki einum fata.

Ég komst að lokum til Akureyrar og naut þar gestrisni og góðs félagsskapar meistara Davíðs Hreiðarssonar. Við dæmdum hörkuskemmtilegan og spennandi leik Þórs og KR í 8 liða úrslitum bikarkeppni drengjaflokks. Leikar fóru að lokum þannig að KR sigraði. Í kveld eru allar líkur á því að borið geti á ölvun. Minn heittelskaði yngissveinn, Guðni Eiríkur Guðmundsson hyggst halda upp á öll árin sín 26. En þau lögðust á hann á fimmtudaginn var. Mig er strax farið að hlakka til að ná þessari tölu sjálfur, enda fátt meira spennandi en að verða árinu eldri. Fátt er svo með öllu gott að ey boði illt, eins og einhver sagði. Ég verð nefnilega af árlegu þorrablóti Tungnamanna sem verður haldið í kveld, en sá á kvölina sem á völina nema hann eigi hvortveggja þá fær hann bæði!

Jæja kominn tími á að auka súrefnismagn líkamans og koma blóðinu á hreyfingu, bið að heilsa ömmu og sendið allar þær hjálparsveitir sem heita mannsnöfnum út að leita ef ég verð ekki mættur í teitið klukkan átta í kveld!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 11:25

 
"Fátt er svo með öllu illt að ey boði gott"

Fá er hægt að treysta í þessum heimi síbreytileikans, nema hér uppi á fróni, rétt sunnan við heimskautsbaug, vestan við sól og austan við mána. Hér er hægt að treysta á veðrið. Ekki því að veðrið verði ætíð eins og við viljum að það sé, eða (guð forði oss) að það verði eins og veðurfræðingarnir halda. Nei því fer fjarri. Hér á fróni er einvörðungu hægt að treysta því að veðrið verður aldrei einhæft og aldrei eins og þú villt hafa það.

Þennan pistil hefði ég átt að vera að rita eftir ca. 3 tíma, staddur á Akureyri. Jafnvel kominn með öl í hönd í góðu yfirlæti hjá meistara Davíð Hreiðarssyni, körfuknattleiksdómara du la grand! En ég gat náttúrulega treyst veðurgoðunum fyrir því að hafa veðrið þannig að enginn komst yfir, ekki einu sinni fuglinn fljúgandi, hvað þá tugur manns í belgnum á Fokker 50. En koma tíma koma ráð og aftur skal reynt ótrautt, á sama tíma að sólarhring liðnum.

En að öðru. Ég tók mig til ekki alls fyrir löngu, og rakaði af mér allt höfuð og andlitshár, s.s. allt höfuðhár nema augnabrúnir. Ég man svei mér þá ekki hvað er langt síðan ég var síðast skegglaus með öllu, en það tók mig ekki langan tíma að uppgötva af hverju ég kaus að vera með skegg. Ég veit ekki hvernig menn fara að þessu, hugsanlega vennst þetta (eins og flest annað) en nú eftir ca. 6 daga af hárleysi þá er ég kominn aftur á fremsta hlunn með að hefja að nýju söfnun skegghára. Ég nefnilega þoli ekki að raka mig. Ég er með ákaflega undarlega húð, allavega virðist mér svo, því hún virðist bara hreynt ekki vera tilbúin, undir nokkrum kringumstæðum, að meðtaka rakstur. Ég verð alltaf úthleyptur í einhverskonar óþoli og/eða skorinn og blóðugur eins og nýslátrað svín! Mér gengur mun betur að tjónka við höfuðleðrið, það lætur ágætlega að stjórn og kemur ágætlega undan blaði. Líklega er það þó vegna þess að höfuðleðrið er frekar strekt og undirlagið er ákaflega hart svo húðin nær ekki að krumpast undir blöðin og pirrast. Líklega er eina ráðið að fá sér "facial" og láta strekkja á draslinu, láta kannski soga smá mör í leiðinni. Já eða bara að fá sér Botox og vera svo dofinn að það skiptir þig bara engu máli þó að húðin pirrist, þú finnur ekki fyrir því hvort eð er!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 18:25

 
"Hvenær drepur maður mann og hvenær drepur maður ekki mann?"

Þegar stórt er spurt verður oft fátt um svör. Ég upplifði það ekki alls fyrir löngu að sjá umræðu um sjálfan mig og mín störf á opinberum vettvangi. Ég var reyndar ekki nafngreindur í þessari umræðu (kannski sem betur fer) en engu að síður þá verð ég að viðurkenna að þetta stuðaði mig aðeins. Umræða þessi snýst að sjálfsögðu um störf mín sem körfuknattleiksdómara og fór fram á vefsvæði tileinkað íþróttum. Og jú það er að ásettu ráði sem ég hyggst ekki deila því hér hvar þessi umræða fór fram, því svo heppilega vildi til að ég var ekki nafngreindur. Ég ætla ekki heldur að fjölyrða neitt um það sem þarna var sagt. Það sem stuðaði mig nefnilega mest við þetta, var tilhugsunin um að ég væri kominn í þá aðstöðu að um mig sé rætt opinberlega og jafnvel í tveggja manna tali þar sem hvorugur þekkir mig persónulega!

Ég býst við að þetta gæti kallast "frægð" í einhverjum skilningi þess hugtaks (væntanlega þá að vera frægur að endemum) og það stuðaði mig heilmikið að uppgötva það að líklega væri ég orðinn "frægur" þó ekki nema í þröngum hópi. En svo skall ég harkalega aftur til jarðar þegar ég áttaði mig á því að nafn mitt kom hvergi fram í umræðunni og ég var því bara mjög þakklátur. En ástæðan fyrir því að ég fór nú að velta þessu fyrir mér er sú að ef ég hygg á frekari frama í dómgæslu þá er opinber "umræða" eitthvað sem ég verð að venja mig við. Og víst er það svo að menn þurfa að hafa sterk bein til að bera margt af því sem á menn er borið í þessu starfi. Þá er ég ekki að tala um 500 til 1000 öskrandi áhorfendur sem óska þér í neðsta hel, heldur þá rætnu og oft djöfullegu umræðu sem skapast á spjallsíðum internetsins í skjóli nafnleyndar. Ég ákvað að láta þetta allt saman sem vind um eyru þjóta og skella skollaeyrum við flestu því sem um mig hefur og kann að verða sagt. Ekki svo að skilja að ég þoli ekki gagnrýni, því ég veit það manna best hversu mörg mistök ég hef gert og mun gera (þó vonandi að þeim fari nú fækkandi) og ég tek ábendingum um hvað það sem betur má fara í mínu starfi. En ég vil hinsvegar fá slíka gagnrýni framborna á jákvæðan og uppbyggilegan hátt, ekki sem skítkast á netinu eða garg í leik, á því er ekkert að græða.

En að öðru. Ég fékk æði skemmtilega heimsókn síðastliðið laugardagskveld. Þá heiðruðu mig með nærveru sinni tvær yngismeyjar. Við sátum hér í góðu yfirlæti í á tíunda klukkutíma og kjöftuðum um allt milli himins og jarðar. Ég hef ekki tekið svona góða næturkjaftatörn síðan guð má vita hvenær. Annaðhvort var það þegar við Viðarsson Kári skeggræddum Sjálfstætt fólk eða þegar við Mútta áttum síðast spjall saman í sólstofunni yfir öli. Hvort heldur sem var þá var þessi nótt sú besta sem ég hef eytt með tveim konum og ekki myndi standa á mér ef boðið yrði í slíkt aftur.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 21:31

 
"Nú árið er liðið í aldanna skaut,"

Sælt veri fólkið og gleðilegt ár. Takk fyrir það gamla o.s.frv. Ég veit að skrifflæði mitt hefur ekki verið upp á marga fiska að undanförnu, og ég ætla svo sem ekki að lofa neinni bót þar á. Árið hefur farið alveg príðilega af stað. Reyndar ekkert minna að gera en fyrir jól, en samt aðeins öðruvísi svo það er nú allt saman hið besta mál. Ég fjárfesti mér í heimabíókerfi og uppfærslu á tölvunni minni (lifi nú við sultarmörk og et trosnaða gamla skó vegna þess) og nú vantar mig bara ískáp, örbylgjuofn og klósett inn til mín og þá þarf ég aldrei að fara fram oftar. Ég hljóp líka þrekpróf í gær og mér til mikillar ánægju þá tókst það alveg með ágætum, svo vonandi held ég áfram að fá góða leiki.

Ég hef aðeins verið á ykringarbrókinni undanfarið, já eða bara skáldabuxunum yfir höfuð. Er með eina sögu í smíðum (sem gegngur svona lala) og tók mig til og orti sonnettu um daginn. Einhvur ykkar hafa fengið hana til yfirlestrar og þegar hef ég fengið nokkrar athugasemdir og uppbyggilega gagnrýni. En fyrir ykkur hin sem ég ekki sendi herlegheitin þá ætla ég að byrta hana hér að neðan og býð gestum og gangandi að segja álit sitt.

Vetrarnótt

Þegar strýkur minn vanga vetrarblærinn,
og vefur mána mjúkur skýja særinn,
og jörðu hylur mjalla hvítur snærinn,
minn huga fyllir einstök yngismærin.

Í myrkri magnast ljósið ofur-blíða,
og mjúkir lokkar sem fjaðrir yfir líða,
andlit mitt og nefi mínu stríða,
er mætast augu, okkar dís mín fríða.

Yfir mér blika, brúnar stjörnur tvær,
að bera mig víða, ætíð lofa þær mér,
um heima fagra, á sínum lygna straum.

Þegar upp gægist gullinn bogi skær,
grátklökkur veit ég að færast þarf ég frá þér,
því endalaust ekki, er hægt að halda’ í draum.
KJB 08.01.2005
Lag: Ég bið að heilsa (eftir Inga T. Lárusson)

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

skríbentar Konráð J. þegar klukkan slær 15:46