Konni B.(ullari)

2007-05-17T15:54:00.000Z

"Rigninginn skellur á malbikið, það er haust."

Uppstigningadagur er í dag. Það er dagurinn sem Kristur steig aftur upp til himna, ef marka má hina einu sönnu "The Worlds Number One Best Seller" Biblíuna. Að vísu var það ekki á nákvæmlega þessum degi, því hann er reiknaður út miðað við hvenær páskarnir eru og þeirra staðsetning í dagatalinu miðast við einhverja reglu sem ég kann ekki skil á. Í Skandinavíu heitir þessi dagur "Kristis Himmelfartsdag" (með fyrirvara um stafsetningu, sem er án efa ekki kórrétt) eða Himnaferðadagur Krists. Ákaflega skemmtileg og ekta skandinavísk nafngift. Að sama skapi er Uppstigningardagur ákaflega íslensk nafngift, yfir nafninu er ákveðin virðing og upphefð í bland við temmilegan helgiblæ. Að sama skapi er "Himnaferðadagur" eitthvað sem í mín eyru hljómar eins og Færeyska, s.s. blanda af dönsku og íslensku.

Fyrir mér er dagurinn einn af þessum "óhentugu" fimmtudagsfrídögum. Af hverju í ósköpunum eru þeir (2 eða 3 á ári?) ekki færðir á föstudaga. Ég held að "helgi" þessara daga sé ekki slík að menn kippi sér mikið upp við það þó þeir væru færðir á föstudaga. Enda er ekki um fasta dagsetningar að ræða, heldur einhverja reiknireglu sem segir að xti fimmtudagur sé þessi tiltekni helgidagur. Einhverjir hafa líka viljað færa daga eins og 1. maí og jafnvel 17. júní á föstudag eða mánudag. Það er ákaflega heimskulegt. Því þessir dagar eru á fastri dagsetningu. Hins vegar má alveg færa fyrir því rök að "Baráttudagur verkalíðsins", sem nú er 1. maí, geti alveg átt heima sem t.d. fyrsti föstudagur eða mánudagur í maí, en ekki endilega sá 1.

Allavega þá hef ég eitt þessum frídegi mínum, hingað til, í að bregða mér í Smáralindina þar sem ég nýtti 10.000 króna gjafabréf sem mér áskotnaðist á árhsátíð Ormsson í mars sl. Keypti mér nýjan online leik, sem heitir Lord of the Rings - Shadows of Angmar. Hann er að hlaðast inn hjá mér í þessum skrifuðu orðum. Ég hlakka til að prufa. Ég keypti mér líka 3 diska. Íslensk tónlist í hæsta gæðaflokki. Mugimama is this monkeymusic með Mugison, Please don't hate me með Lay Low og Hver er sinnar kæfu smiður sem er safnplata bestu laga Þórhalls Sigurðssonar, Ladda. Allt saman gæða efni. En Hringadróttinn bíður...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-05-13T23:21:00.000Z

"...stuð að eilífu..."

Jæja þá er sveitavistinni lokið í bili og ég kominn heim. Fór í ágætt afmælis-, Eurovision og kostningapartý hjá Kára og Gunni á laugardag. Og gleymdi að kíkja á elskulega systur mína, Margréti, þar sem hún söng, lista vel er ég viss um, í Hallgrímskirkju. Fyrirgefðu Margrét mín! Aftur að partýinu. Þar var margt góðra manna, meira að segja Guðni lét sjá sig, sem gerist nú ekki nema einu sinni á bláu tungli. Fólk drakk mis mikið og menn voru mis hressir. Þó héldust nú flestir að fram eftir nóttu. Sjálfur var ég kominn heim um 3, ef minnið svíkur ekki og sat yfir kostningasjónvarpinu til að verða 8, þegar svefnin sigraði mig. Ákaflega spennandi allt saman. Þótti það miður að Ómar komst ekki að og líka að ríkisstjórnin hélt velli. En það er nú ekki öll nótt úti enn.

Fór í kvöld og hitti Hjalla, Jónsa og Sibba. Það var í einu orði sagt, ógnar stuð! Við Hjalli og Sibbi fengum okkur snæðing á Shalimar. Get mælt með matnum, ógnar góður, sterkur en soldið dýr. Allavega fannst mér það, en ég er svo sem ekki dómbær á það. Svo hittum við Jónsa á Q-bar, sem hét áður Ari í Ögri. Settum niður yfir kaffibolla (þeir, ekki ég, er gikkur á kaffi eins og allir vita) og kjöftuðum og hlógum eins og vitlausir menn. Mesta snildin var nú samt þegar við uppgötvuðum að staðurinn er gay-bar. Þá fór um suma, okkur hinum til mikillar gleði. Langt síðan ég hef hlegið svona mikið. Vinna hefst aftur á morgun, hlakka til að hitta liðið aftur.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-05-09T19:52:00.000Z

"Ég bý í sveit, á sauðfé á beit og sællegar kýr út' á túni..."

Einhverntíman var sagt að fátt væri ungum börnum hollara en að missa föður sinn, nema ef til vill að missa móður sína. Veit ekki alveg, en hitt veit ég þó að það er ungum börnum meinholt að vera í sveit. Ég dvaldi í nokkur sumur í sveit, á þrem bæjum alls og bý ég að því vel og lengi. Þó einna mest að hafa kynnst langömmu minni heitinni, Dóru á Brúarlandi og Gústa frænda mínum heitnum, en hjá þeim mæðginum dvaldi ég í samtals um 3 sumur. Ég stóð mig nefnilega að því þegar ég mætti á Ferjubakka og tók til við bústörfin, að hugsa með mér: "Hvernig hefði Gústi frændi haft þetta?" Það hlýtur að tákna að hann hafi skilið eftir varanleg spor hjá mér, allavega hvað varðar sveitastörf. En aftur að börnunum. Fyrir þá sem ekki vita, þá eiga systir mín og hennar ekta Sveinn 3 börn, 7, 3 og 1 1/2 árs. Þau eru býsna dugleg við að vera úti, sérstaklega þó sá elsti, hann Binni. Hann er mikill bóndi og kemur mér stöðugt á óvart með vitneskju sinni á flest öllu sem snertir búið. Hann þekkir rollurnar og markið, þekkir flest öll örnefni, veit hvar flest er, eða hvar það á að vera amk. (En þar sem hann er bara 7 þá man hann ekki alltaf hvar hann skildi við hlutina síðast, þó hann viti vel hvar þeir eiga að vera). Í dag var vinur hans í heimsókn. Kom með honum úr skólanum og þeir voru úti frá rúmlega tvö til rúmlega 6. Vildu ólmir hjálpa mér við að rífa niður girðingu, en þegar það hentaði ekki, þá fundu þeir sér bara annað við að vera. Enda fór svo að um leið og kvöldmat lauk, vinurinn farinn heim, þá lagðist minn maður inn í hol og var sofnaður á 2 mínútum sléttum. Nýtt persónlegt met!

Þó ég hafi átt mjög góða æsku í mínu Borgarnesi, þá hef ég oft velt því fyrir mér hvort ekki hafi verið gaman að alast upp í sveit. Ég er af sveitafólki kominn í báðar ætti langt aftur í rassgat, allt aftur til Brund-Bjálfa, föður Kveldúlfs þess sem rak að landi í líkkistu sinni í Borgarvogi. Ég náði reyndar að búa í sveit í heil 2 ár, frá því að foreldrar mínir keyptu Borgir og þar til ég flutti á mölina, en þar sem þar var lítill búskapur (mest hobbymenska föður míns) og ég í fullri vinnu í Borgarnesi, þá var það ekki eins. Enda ég náttúrulega orðinn 20 ára þegar þangað var flutt. Svo hafði ég kannski ekki þá eins mikin áhuga á sveit og áður. Veit ekki alveg hvort sá áhugi er kominn aftur, ég hlakka allavega til að komast heim til mín í höfuðborgina, en hef átt 2 góðar vikur hér og hlakka til að eiga aðrar tvær í júní.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-05-07T12:07:00.000Z

"Hann sagði: Ú, Í, Ú, A, A, tíng, teng, valla valla bing bang"

Vika liðin af sveitarómans og þótt veðurguðirnir hafi ekki verið að sýna allar sínar bestu hliðar (sem hefur m.a. leitt af sér nýjan skammt af kvefi hjá undirrituðum) þá heldur lífið áfram að kvikna. Báru tvær á föstudaginn, önnur tvílembd og hin einlembd, og ein í gær, einlembd. Þegar þetta er ritað þá er ein mætt á fæðingardeildina og á hún von á sér hvað úr hverju. Á laugardaginn hygg ég á heimferð og ætlar familíjan á Bakka að skella sér í höfuðborgina á sama tíma og skutla mér heim. Þá geri ég ráð fyrir að vístera vin minn Kára og hans spúsu Gunni um kvöldið og fagna Eurovision og kostningum (já eða drekkja sorgum mínum, eftir því hvernig keppnirnar fara). Svo ætla ég náttúrulega að nota mikilvægasta rétt manna í líðræðisríki og kjósa.

Er búinn að komast að því að ég bý í Reykjavíkurkjördæmi Suður og er meira að segja búinn að finna út úr því hvar ég á að kjósa. Þá er einungis eftir að merkja við á seðilinn, sem er oft mjög erfið ákvörðun en ég er fyrir margt löngu búinn að gera upp hug minn. Ég er þannig þenkjandi (og hef alltaf verið) að mitt atkvæði ræðst einna helst af því hverjir skipa listana í mínu kjördæmi. Þar er um marga ágæta einstaklinga að ræða.

Hjá Framsókn er Jónína Bjartmarz í fararbroddi, kona sem ég hef hingað til borið töluverða virðingu fyrir og mér þykir hún hafa sýnt staðfestu í að fylgja sannfæringu sinni án þess þó að mála sig út í horn í sínum flokki. Góður diplómat þar á ferð. Fjaðrafokið um ríkisborgararétt tilvonandi tengdadóttur hennar hefur þó sett smá blett á. Aðra á listanum þekki ég lítið sem ekkert og ekki eru miklar líkur á því að þeir komist að svo þeirra vægi er lítið hjá mér.

Lista Sjálfstæðistmanna leiðir formaðurinn Geir Haarde. Þó mér hafi hugnast lítt margt af því sem þeir hafa gert og ýmsar þeirra skoðannir, þá get ég ekki mælt á móti því að Geir býður af sér gríðarlega góðan þokka. Hann hefur unnið að því hörðum höndum að má "Davíð slikjuna" af flokknum og hann virkar traustur, ákveðinn og fylginn sér. Næstu er Björn Bjarnason sem er maður lítt að mínu skapi. Sérstaklega þykir mér "hernaðarbrölt" hans lítið sniðugt en hann hefur það með sér að hann tók sér tíma í að svara mér, þegar ég sendi honum tölvupóst fyrir nokkrum árum þegar hann var menntamálaráðherra, eitthvað sem ekki allir hefðu gert. Illugi Gunnarsson er þriðji, hann þekki ég lítið en það litla sem ég þó hef séð til hans er alls ekki slæmt.

Efsti maður Frjálslyndra er Jón Magnússon. Málflutningur hans um innflytjendur dæmir sig sjálfur, þó vissulega sé það okkur mjög hollt að ræða málefni þeirra, bæði hvað betur má fara í móttöku þeirra og hversu marga við viljum fá til landsins. En hann hefur alið á hræðslu og margt sem hann hefur sagt dansar línudans á fordómalínunni. Aðrir á listanum skipta aungvu máli, komast aldrei að.

Samfylkinguna leiðir Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, formaður þess ágæta flokkst. Hún er kjarorkukvendi sem lætur sér fátt fyrir brjósti brenna. Ég heyrði umræður í útvarpinu þar sem allir formenn flokkanna voru saman komnir og fannst mér hún koma einna besta út þar. Fumlaus og föst á sínu, án þess þó að fara út í eitthvað skítkast eins og ýmsir gerðu. Það er samt eitthvað við hana sem gerir það að verkum að hún fellur mér ekki alveg nógu vel í geð. Hugsanlega ræður þar kratahatrið sem alið var á í mínu ungdæmi. Aðrir á listanum eru mér lítið þekktir, nema þá kannski helst Mörður Árnason, sem sér til frægðar hefur það helst unnið sér í mínum bókum, að hafa verið í ritstjórn íslenskrar orðabókar, sem er ein mín uppáhalds bók.

Lista Vinstri Grænna leiðir Kolbrún Halldórsdóttir. Nú verð ég að gæta mín, því ég hef svo illa bifur á þessari konu að hugsanlega gæti ég átt yfir höfði mér málshöfðun um meiðyrði ef ég sleppi fram af mér beislinu. Læt mér nægja að segja að ég muni fyrr dauður liggja en að veita henni atkvæði mitt. Sem er reyndar miður því að á þriðja sæti listans er gömul bekkjasystir mín úr grunnskóla, Auður Lilja Erlingsdóttir, sem ég myndi gjarnan vilja kjósa því ég hef mikið álit á henni og væri alveg til í að hjálpa til við að koma henni á þing.

Efsti maður Íslandshreyfingarinnar er Ómar Ragnarsson. Hér þarf ég líka að passa mig, því jákvæðar skoðannir mínar á honum eru jafnvel sterkari en neikvæðar skoðanir mínar á Kolbrúnu Halldórsdóttur. Ég hef verið mikill aðdáandi Ómars síðan ég man eftir mér. Ég hlustaði með andakt á plöturnar hans þegar ég var polli, þar sem ég lá á stofugólfinu hjá ömmu og dundaði mér við spilamennsku eða að byggja spilaborgir. Ég geri það enn og syng með hástöfum eins og minn góði vinur Hjálmar hefur oft minnt mig á. En hann hlaut þá blessun að vakna upp við fagran óm raddar minnar, þegar við bjuggum saman, þar sem pakkaði inn jólagjöfum og söng með Gáttaþef. Ekki síðri virðingu hefur hann öðlast hjá mér í störfum sínum sem fréttamaður og þó mér hefði þótt hann mega koma fyrr "út úr skápnum" með skoðanir sínar á Kárahnjúkavirkjun og þeim náttúruspjöllum öllum þá gat ég ekki annað en virt hann fyrir það og hveru vel honum tókst að halda hlutleysi sínu í fréttaflutningi fram "opinberuni". Ég er líka kominn með nóg af stóryðjubrölti, þó ég get vel viðurkennt að álverið á Reyðarfirði virðist hafa gert margt gott fyrir austurlandið og vonandi gerir það áfram. Ég hef líka lengi verið þeirrar skoðunnar að við eigum að hyggja hátækniiðnaði, höfum eitt hæsta menntastig á bygðu bóli og eigum að notfæra okkur það í iðnaði sem nýtir auðlindirnar okkar á hreinlegri og arðbærari hátt en stóriðjan gerir. Ég á ekki von á því að fleiri komist á þing af þessum lista en Ómar, því fjalla ég ekki um þá, enda flest það fólk mér alls ókunnungt.

S.s. þetta eru valkostirnir og ég held að flestir ættu að geta ráðið hvar Xið mitt lendir á laugardag og ég veit að ýmsir telja að þar með sé ég að henda atkvæði mínu á glæ og að það falli dautt. Slíkur málflutningur þykir mér í hæsta máta vafasamur, því þótt ég geri mér fulla grein fyrir því að líkurnar séu hugsanlega ekki miklar á því að það skili manni á þing, þá eru mun meiri líkur á því ef ég greiði atkvæði en ef ég geri það ekki. Svo finnst mér það heimskulegt að halda því fram að atkvæði geri einungis gagn ef það er greitt flokkum sem eru tiltölulega öruggir með að koma mönnum að. Ég er að tjá skoðun mína og geri það heyrinkunnugt að til þess að ná mínum atkvæði þurfi menn að huga að þeim málum sem þeir sem ég kýs eru að leggja áherslu á. Og hugsanlega að tefla fram því fólki sem ég kýs, fáist það til þess á annað borð.

Ég verð líka að minnast aðeins á eina af auglýsingum framsóknarmanna. Hún fjallar um rauða kallinn sem segir stopp. Mynd birtist líka af rauða kallinum og honum svipar sterklega til Steingríms Sigfússonar. Þessi auglýsing er farinn að gæla við persónlegu skítkasts auglýsingarnar sem tíðkast víða annarsstaðar, helst í Ameríku. Mér fellur þetta ekki. Önnur ástæða til að kjósa ekki framsókn.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-05-02T13:47:00.000Z

Upp' í sveit, upp' í sveit, ég á eina glæsilega upp' í sveit!

Búinn að vera tvo daga í sveitinni, það er eitthvað svo yndislegt við að vakna með fuglasöng í eyrum, gulgrænar engjar fyrir augum og ilmandi skítalykt sem leikur við lyktarskynið, I love it!

Við systkynin erum svo gott sem búin að ormahreinsa og bólusetja, tvær eftir sem sluppu okkur úr greipum í dag, önnur þeirra hóf sig til flugs og sveif í þokkafullum boga yfir bæði mig og grindina, frelsinu fegin. Í gær ákvað Sveinn bóndi að vinna á timburmönnunum með því að vinna dálítið í timbri. Hlöðugólfið rifið upp og útbúið nýtt. Bretti sem liggja á leiðurum og holrúm undir, en planið er (einhverntíman, vonandi, kannski) að hafa bagga þarna inni og þá er víst betra að loftað geti undið þá svo ekki taki að hitna í öllu saman. Fjórar rúllur settar inn og nýja gólfið hélt, alla vega í bili. Enn sem komið er sef ég á svefnsófa í stofunni, en herbergið sem ég á að brúka er að taka á sig mynd. Veggfóðrið rifi niður í gær og vonandi málað í dag. Þá er fátt eftir en að henda út ruslinu og húsgögnunum inn, málið dautt!

Ég sá Jay Leno í gær, hann var hinn hressasti að vanda. Conan O'Brien var fyrri gesturinn en sá seinni var Ungfrú Bandaríkin 1944, sem núna býr ein á sjötíu hektara býli í Kentucky og ræktar þar tré. Hún hafði unnið sér það til frægðar að hafa ein síns liðs, 82 ára gömul og styðst við göngugrind, handsamað þjófa á landareign sinni. Lýsingarnar hjá henni af atburðinum voru stórkostlegar, sérstaklega þegar hún fór út á veg til að stoppa bíl, svo hún gæti látið hringja á lögguna. Lögreglan fékk víst einhvurjar tilkynningar um snargalna kerlingu, sem stóð úti á vegi veifandi haglabyssu. Leno spurði hana líka um hvað henni fyndist um Georg Runna. "Hann er ofdekraður, ríkur stráklingur sem þarfnast þess helst að fá duglega rassskellingu." Svo mörg voru orð Venus Ramey, bónda og fegurðardrottningar.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-04-30T20:48:00.000Z

...draumana eigum við, það verður bið, smá bið, en einhverntíman...

Svo bregðast krosstré sem önnur og hingað læðist inn ein og ein færsla. Ég hef fengið ýmsar áskorannir og hef verið væskill kallaður af systur minni en við slíkt er ekki hægt að una. Þó er það nú ekki aðalástæðan fyrir skeiði mínu út á ritvöllin að nýju. Ég hygg á skólavist í haust í Háskóla Íslands. Þar ætla ég að nema Enska tungu og þarf því að æfa ritfimi mína. Að vísu ætla ég mér ekki að breyta hér um tungumál heldur kýs ég að halda mér í ritæfingu í bili á íslensku, hinu ástkæra, ylhýra máli voru. En að öðru.

Körfuboltavertíðinni er lokið, var reyndar styttri hjá mér en áður því ég þjáðist af hnéeymslum fram yfir áramót og dæmdi því ekki fyrri helming mótsins. Nú á laugardaginn var, héldum við körfuboltafólk landsins lokahóf, það tókst með miklum ágætum og menn og konur skemmtu sér hið besta, ég þar á meðal. Gríðarlega góður endir á góðu tímabili. En nú er komið að nýjum áskorunum.

Sú fyrsta er að næstu tvær vikur, á meðan ég er í sumarfríi, þá verð ég vinnumaður á Ferjubakka hjá systur minni og mági. Svo aðrar tvær í júní. Ég hef ekki verið í sveit síðan á síðustu öld, þá meina ég í vinnumennsku. Get ekki sagt annað en að ég hlakki til að takast á við verkefnið, þó fríið sé kannski ekki mikið í hefðbundum skilningi þá er tilbreytingin gífurleg og kannski mesta hvíldin í því fólgin.

Næsta er sú að koma mér í betra líkamlegt form í sumar. 10 kíló þyrftu að fjúka og þrek og þol að aukast. Ég þarf líka að halda áfram að koma mínu auma hné í betra ástand en þó hefur það verið í ágætu standi undanfarið en betur má ef duga skal.

Sú síðasta en ekki sísta er að standa mig í skólanum en það eru ca. 4 ár síðan ég reyndi síðast að nema eitthvað á hefðbundin hátt, svo viðbrigðin verða talsverð.

Þannig að það verður nóg um að hugsa í sumar hjá mér og undir nógu að standa.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-11-07T00:20:00.000Z

"...ég sagði; vilt' ekki byrja með mér?..."

Ég vil helst ekki hallmæla neinum, var betur alinn upp en svo, en Amerískt slúðursjónvarp er hlutur sem ég get ekki með nokkru móti haft nokkrar jákvæðar hneigðir til. Á Sirkus eru einhverjir (einn eða fleiri) slíkir þættir, þ.á.m. einn sem heitir "The Insider" og hafa þeir víst verið að fjalla um, í ótrúlega miklum og nánum smáatriðum án þess þó að segja nokkuð (eins og Amerískra er siður), Önnu Nicole Smith. Ég geri bara ráð fyrir því að flestir viti hvur konan er. Hún hefur lent í ýmsu um æfina, blessuð stúlkan, er t.d. nýbúin að missa son sinn. Allavega þessi þáttur hefur verið að velta sér uppúr hennar málum í á annan mánuð. Ég veit þetta því ég hef slystast til að hafa sjónvarpið stilt á Sirkus endrum og eins og hef þá æfinlega rambað á Innanbúðarmanninn.

Allavega Anna hefur verið tíður gestur í þættinum, án þess þó að hafa talað þar við nokkurn mann, en nú í kvöld þá voru þeir að auglýsa þátt morgundagsins. Og viti menn þar verður loksins Anna sjálf að ræða um allan skítinn sem þeir eru búinir að vera að grafa upp um hana. Ég veit að fólk sem þjáist af "Hollywood heilkenninu" eru með sýniþörf á mjög óeðlilegu stigi en myndi maður láta sér detta það í hug að fara í viðtal hjá þætti sem búinn er að maka mann aur? Ég held ekki. Svo er Önnu greyinu enginn greiði gerður með því að láta hana koma fram opinberlega, stúlkan er í þvílíkri dópneyslu (skv. þættinum og ef marka má útlit hennar þá eru þeir að hitta naglann á höfuðið með þá sögu) að hún er óskýrmæltari en Megas!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-11-05T00:47:00.000Z

"...fyrir hugskotsjónum rúlluðu allar gullnu plöturnar..."

Ég er einn af þeim mönnum sem fæ þúsundir nýrra hugmynda á degi hverjum. Margar eru góðar, sumar jafnvel frábærar og enn aðrar ekki nokkurs virði. Mjög margar þeirra hafa með texta að gera, texta sem gæti vel átt heima á þessari síðu, nú eða sem einhver hluti af sögu. Hinnsvegar þá ratar ekki nema brotabrot af þessum hugmyndum mínum í fast form. Flestar flögra á braut á sömu iðnum vængjum og sama hraða og þær flögruðu inn í höfuðið á mér. Mér þykir það mjög miður því ég veit ekki hversu mörg ódauðleg verk ég hef samið í höfðinu sem síðan hafa gufað upp og orðið að aungvu. Ég tel mig þó vita hvað ég þarf að gera til að bæta ástandið. Að skrifa niður hugmyndirnar er ágætis byrjun en fyrst og fremst þá þarf minn svírasveri afturendi að sitja oftar við tölvuskríflið í þeim tilgangi að rita.

Ég er að vonast til þess að geta farið að dæma í lok mánaðarins. Fór í ræktina í dag og gekk svona líka glymrandi vel og fann ekki nokkurn verk. Fylltist óhemju bjartsýni og íhugaði að hringja strax í dómaranefnd og melda mig til starfa. Lét það þó ógert. Hyggst býða næsta fundar við þokkafullan sjúkraþjálfara og huga að því hvað hún segir um hvort ég er tilbúinn eður ei. Fæ að njóta samvista við hana á fimmtudaginn.

Ég var í Finnlandi í sumar að víster slóðir þær er Hrönn, mín ágæta vinstúlka, bjó á þá við fyrst kynntumst. Ég dvaldi þar í rúma viku í góðu yfirlæti á heimili ástmögurs hennar Johnny (lesist Jonni) og naut hinnar rómuðu Finnsku gestristni og leiðsagnar Hrannar um svæðið. Launaði fyrir mig að einvherju leiti í kvöld. Bauð þeim skötuhjúm, sem nú búa á Fróni, til snæðings á Austur Indíafjelaginu. Maturinn var mjög góður, en full bragðsterkur, svo eigi sé fastar að orði kveðið. Jógúrtdrykkurinn og ísinn voru þó að gera magnað mót. Ég stend nú (þó ég sitji) á svo ógurlegu blýstri að ég verð í margar vikur að ná mér af snæðingnum.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-10-30T20:29:00.000Z

"Útaf með dómarann, inná með konuna hans"

Í kvöld á sér stað merkilegur atburður. Þá dæmir kona í fyrsta sinn leik í efstu deild í körfuknattleik á Íslandi. Ég veit reyndar ekki til þess að kona hafi dæmt leik í efstu deild í nokkurri hópíþrótt á Íslandi, en það þýðir samt ekki að það hafi ekki gerst. Af hverju er þetta merkilegt? Nú verður hver að svara fyrir sig, en mér finnst þetta merkilegt fyrir nokkurra hluta sakir. Enn er verið að "brjóta" niður gömul vígi, sem þó hafa ekki verið lokuð konum á nokkurn hátt í mörg ár, heldur miklu heldur hefur verið kepst við að fá þær til að starfa sem dómarar, allavega í körfunni. Kemur þá að punktinum sem mér finnst merkilegastur, sem er sá að til sé kona sem fáist í dómgæslu og að hún hafi þann metnað og þá ákveðni sem til þarf til að koma sér upp á við í metorðastiganum.

Því hefur nefnilega verið haldið fram að þær týpur sem þarf til að gera góðan dómara finnist ekki meðal kvenna. Ég get ekki verið sammála því og fagna sönnuninni á hinu gagnstæða, en einhverra hluta vegna þá fást konur illa til dómgæslu. Þess ber þó að geta að fjöldi kvennkörfuboltadómara tvöfaldaðist í haust, urðu tveir.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-10-28T13:53:00.000Z

"...það er enginn vandi að aka bifreið, bara ef að maður kemur henni í gang..."

Starfs míns vegna (ég er bílstjóri) þá er ég mikið á ferðinni í borg óttans. Ég ek um á 12 tonna kassabíl sem er tæplega 10 metra langur, um 2 og hálfur meter yfirum og vel á 4 metran uppávið. S.s um 90 M3 á hjólum. Mér gengur ágætlega að sigla fleyi þessu um göturnar, svo fremi að ég láti póstnúmer 101 að mestu eiga sig, enda apparatið útbúið á nútímalegan hátt, með fjölmörgum speglum, stórum rúðum og myndavél sem leiðir aftansöngin ómengaðan í þartilgert viðtæki sem prýðilega hefur komið sér fyrir á mælaborðinu.

En þrátt fyrir öll þessi nútíma þægindi og meðfædda hæfileika undirritaðs til stýrimensku, þá uppgötvaði ég fljótlega að mig skorti tilfinnanlega lykil hæfileika. Þann hæfileika hafa ökumenn höfuðborgarsvæðinsins í ómælanlegu magni, í það minnsta þá þeir setjast undir stýrishjólið. Hæfileikinn er eiginlega nafnlaus en er ákveðin blanda ýmissa persónueinkenna. Frekja, tillitsleysi, eiginhagsmunasemi, algert brottnám skynsemi ásamt hreinni og ómengaðri heimsku eru helstu íblöndunarefnin en hlutfall þeirra virðist vera mis mikið í hverjum bílstjóra fyrir sig.

Ég hafði náttúrulega tekið eftir því áður en ég hóf togaraútgerðina að menn sem keyra haga sér á ýmsa lund sem ekki er til eftirbreytni. En fann ekki fyrir því að mig skorti eitthvað af þessu einkennum fyrr en ég fór að aka um á 90 M3 græjunni. Maður þarf nefnilega bæði meira pláss og meiri tíma til að athafna sig og venjulegur meðal fólksbílstjórajón er ekki alveg að fatta það. En svo þar fyrir utan þá virðist almennt sem umferðarómenningn okkar sé að versna, sú litla tillitssemi sem þó var til, virðist vera gjörsamlega gufuð upp og míkróprósentan af annars ágætu gáfnafari okkar almennt, sem meðaljónin notar við akstur virðist hafa lennt í niðurskurðarhnífnum og verið brúkuð í annað. Ef menn vilja fá á þessu sönnur, þá mæli ég með því að menn reyni, á annatíma, að komast úr Lágmúla inn á Háaleitisbraut til austurs.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-10-27T22:31:00.000Z

"...beacause it's a bitter sweet symphony..."

Gamall málsháttur segir til um að fólk hafi yfirleitt ekki hugmynd um hvað stendur því næst, fyrr en það (hlutur/persóna) er horfið. Ég get ekki annað en tekið undir þessa visku forfeðranna. Þegar körfuboltavertíðnni lauk nú sl. vor, þá var ég í skýjunum. Mínir menn að spila til úrslita um íslandsbikarinn í fyrsta sinn, ég að dæma í fyrsta sinn á erlendum vetvangi og allt í góðu. En í sumar þá fór eitthvað í gang, sem olli því að ég var mjög lítið spenntur fyrir næstkomandi tímabili. Hygg að þá yfirvofandi hnéspeglun hafi haft eitthvað með það að gera. En eginlega strax í byrjun september, þegar dómarar fóru að tínast út á körfuboltavellina, þá snérist geðsveiflan og ég þráði fátt heitar en að komast af stað. En að búast við því að geta labbað óhaltur, hvað þá hlaupið, einungis tveim vikum eftir hnjáspeglun er í besta falli bjartsýni. Samt hefur mig ekki langað svona mikið í mörg ár!?!

Prófkjör eru "inn" þessi misserin. Kannski ekki skrýtið þar sem allir flokkar eru að hamast við að koma saman listum fyrir alþingiskostningar næsta vor. Ég sé svo sem ekkert að því að kjósendur flokkana komi sem mest að því að skipa fólki á listana, það er jú þetta sama fólk sem kýs flokkinn. En mikið vildi ég óska þess að allir flokkar færu sömu leið og samfylkinginn í kraganum (held ég, kannski víðar), og bönnuðu frambjóðendum að auglýsa í fjölmiðlum. Því ég get sagt það að ef ég þarf að sjá gervibros Björns Bjarnasonar (það er meira að segja verra en lítaraðgerðin sem Halldór Ásgrímsson fór í fyrir tæpum 3 árum), eða smeðjuglottið á Gulla Hero einu sinni enn þá óttast ég að verða "póstlagður" (e. postal). En ég fíla sjómanninn gamla (mynnir að hann heitir Jóhann Pálsson) sem birtir litlar smekklegar "smáauglýsingar" með slagorðinu: "Sjálfstæðismenn, kjósum sjómann á þing" og svo heimilsfangi sitt og tölvupóstfang. Smekklegt, hóvært og ákaflega íslenskt en nær ómögulegt til að skila árangri. Nútíma Bjartur í sumarhúsum.

Uppgötvaði um daginn bók upp í hillu hjá mér. Ég fékk hana í fermingargjöf fyrir 14 árum síðan, næstum 15 ár. (!) Hún heitir "Þjóðskáldin, úrval úr bókmentum 19. aldar" og þar eru helstu skáldverk okkar mestu meistara. Ég fletti í henni og fann þar það ljóð sem hefur líklega haft meiri áhrif á mig en nokkuð annað skáldverk, ljóðið "Gröfin" eftir Kristján Jónsson, fjallaskáld;

Hvar er í heimi hæli tryggt
og hvíld og mæðufró?
Hvar bærist aldrei hjart hryggt?
Hvar heilög drottnar ró?

Það er hin djúpa dauðra gröf
- þar dvínar sörg og stríð -
er sollin lífs fyrir handan höf
er höfn svo trygg og blíð.

Þú kælir heita hjartans glóð
og heiftar slökkur bál,
þú þaggar niður ástaróð
og ekkert þekkir tál.

Þú læknar hjartans svöðusár
og svæfir auga þreytt,
þú þerrir burtu tregatár
og trygga hvíld fær veitt.

Þú griðarstaður mæðumanns,
ók, myrka, þögla gröf,
þú ert hið eina hæli hans
og himins náðargjöf.

Fann þar líka smásögu eftir Þorgils gjallandi sem heitir "Gamalt og nýtt" og ég sver að ég var jafn spenntur að klára hana og hvurja aðra sögu sem ég hef lesið síðustu misserin. Og þessi saga er skrifuð um aldarmótin 1900! Rifjaði líka upp ákaflega skemmtilega tíma sem við Kári og Raggi áttum í Íslensku 323 hjá Kristjáni Kristjánssyni í FVA fyrir ca. 8 árum síðar, þar sem "Upp við Fossa" var eitt af viðfangsefnunum. Ákaflega skemmtileg saga eftir þann sama Þorgils, sem í raun hét Jón Stefánsson og var bóndi í Mývatnssveit.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-04-10T13:41:00.000Z

"Vem skal segla utan vind..."

Körfubolti er lífið. Úrslitaeinvígi Njarðvíkur og Skallagríms hafið og spennan í algleymingi. Mikilvægasti leikur seríunar fyrir Skallana er í kvöld uppi í nesi, því ég hef litla trú að því að þeir eigi mikin séns ef þeir tapa í kveld.Miklar umræður hafa spunnist um 5. leik Skallagríms og Keflavíkur en ef menn vilja lesa sig til um það þá bendi ég þeim hinum sömu á spjallið á Sportinu. Einnig hafa miklar umræður verið í gangi um stutt bil á milli 5. leiks Kef-Ska og fyrsta leiks Nja-Ska, en merkilegt nokk þá er þetta ekki einsdæmi, hefur gerst einu sinni áður síðan 8 liða úrslitakeppni var tekin upp árið 1995. Ég tók saman smá lista sem má sjá hérna. En nóg um það.

Ég er á leið úr landi, rétt nýskriðinn heim frá Köben, þar sem við Hjalli og Árni skemmtum okkur konunglega um síðustu helgi. Það er aldrei að vita nema ég hendi inn nokkrum myndum hérna við tækifæri. En aftur að næstu ferð. Ég er á leið til Svíþjóðar, nánar tiltekið til Södertälje sem er einhverskonar Kópavogur þeirra Svía, s.s. rétt utan við Stokkhólm. Þar fer fram svokallað óopinbert norðurlandamót yngriflokka sem kallast Scania Cup. Þangað hafa jafnan farið nokkur íslensk lið og nokkrir íslenskir dómarar. Í ár förum við 5 og vorum svo hepnir að komast að á 3-man clinic, þar sem okkur verður kennt að dæma í þriggja dómara kerfi. Sem er náttúrulega það system sem koma skal, en það er mín skoðun að einhver ár séu í að við getum tekið þetta kerfi upp hér, bæði vegna aukins kostnaðar og fjölda dómara, já eða skorti á þeim öllu heldur.

Við félagarnir ætlum að vera þarna úti í viku, taka okkur 2ja daga "sumarfrí" í Stokkhólmi eftir mótið og njóta þess besta sem höfuðstaður Svíjaveldis hefur upp á að bjóða.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-02-27T23:07:00.000Z

"Dómarann í sturtu!"

Í gær náði ég langþráðu markmiði. Ég dæmdi minn fyrsta leik í úrvalsdeildinni í körfu. Ég fékk símtal þar sem ég var spurður hvort ég væri tilbúinn í minn fyrsta úrvalsdeildarleik. Við þeirri spurningu er náttúrlega aðeins eitt svar, en einu rökrænu viðbrögðin eru þau að dansa viltan stríðsdans með tilheyrandi YES! öskrum og viðeigandi hnefakýlingum upp í loftið. Ég framkvæmdi dansinn eftir að hafa svarað spurningunni og lokið símtalinu.

Ég brá undir mig betri fætinum á laugardaginn og skundaði upp á Skaga. Þar vísiteraði ég Herra Sigurð og Frú Berglindi og dvaldi í góðu yfirlæti þeirra. Þar snæddum við ásamt, Kára, Gunni, Ragga, Jóhanni Ásmundi og Önundi hundadagakonungi, dýrindis svínahamborgarahrygg með tilbehörende meðlæti. Var svo setið að spjalli og gleði fram eftir kveldi og jafnvel undir morgun í einhverjum tilfellum. Í alla staði hin prýðilegasta skemtan.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-02-22T21:49:00.000Z

"Marga góða sögu amma sagði mér"

Í dag fór fram æði merkilegur leikur í körfuknattleik. Þar áttust við lið frá Reykingamönnum og lið þeirra sem ekki reykja. Til að tryggja að allt færi nú friðsamlega fram, þá voru fengnir tveir dómarara. Nú til að tryggja óvillhallni þeirra þá voru fengnir til starfans dómarar háðir munntóbaki, sem báðir þola illa sígarettur. Leikurinn fór rólega af stað en þó tóku reykingamennirnir leikinn fljótlega föstum tökum. Það var rjúkandi stemming í liði þeirra og allt gekk þeim í haginn. Á meðan virtist einstaklingsframtakið ráða ríkjum meðal þeirra reyklausu og lítil sameining inni á vellinum. Í hálfleik leiddu reykingamennirnir með rúmum 20 stigum. En dæmið snérist heldur við þá þriðji leikhluti hófst. Þeir reyklausu höfðu greinilega tekið á sínum málum í hálfleiknum, búnir að finna styrk- og veikleika hvors annars og hvernig gengi best að tvinna saman liðsheild. Reykingamennirnir létu þó ekki sjá á sér neinn bylbug og svöruðu áhlaupi þeirra reyklausu í sama mund. Vendipunktur leiksins var þegar einn reykingamaðurinn sté í mórauðan poll, ættaðann úr munni eins dómarans, og sneri sig illa á ökla. Við það virtist sem allur vindur væri úr þeim reyktu, sem virstust líka vera farnir að þreytast all verulega. Þeir reyklausu héldu áfram eins og enginn væri morgundagurinn og voru búnir að jafna leikinn er þriðji leikhluti leið undir lok. Í fjórða leikhluta var aldrei spurning um hvernig leikar myndu enda. Reykingarmennirnir tíndust einn og einn útaf, ýmist með 5 villur eða vegna súrefnisskorts. Þegar lokaflautið gall stóðu reykleysingjarnir, þreyttir en ánægðir á meðan reykingamennirnir voru allir löngu farnir á lungnadeildina og dómararnir mórauðir í framan með svartar tennur hlupu eins og fætur toguðu í næsta vask.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-02-19T17:11:00.000Z

"...þú gætir jafnvel unnið Eurovision..."

Hvað getur maður sagt um ungfrú Sivlíu Nótt? Skoðanir fólks á henni gætu fyllt hundruði síðna, þéttritaðra með minnsta mögulega línubili. Enda sýndi það sig um helgina. Silvía Nótt er kynnþokkafyllst íslenskra kvenna, að mati hlustenda Rásar 2, (en leikkonan Ágústa Elva sem ljær Silvíu líkama sinn til afnota lennti "aðeins" í 4. sæti) svo verður hún fulltrúi Íslands í Söngvakeppni Evrópska Sjónvarpsstöðva í Grikklandi í vor, enda söng hún klárlega langbesta lagið í keppninni. Það er verið að velja besta lagið, er það ekki? Ég hef ekki ennþá, og býst ekki við að það breytist, séð einn einasta þátt í sjónvarpsþáttaröðinni um ungfrúnna frómu og hlédrægu enda fer þessi stúlka all verulega í taugarnar á mér. En ég hef lúmskt gaman að henni samt, þessi öfgafulla steríótýpiska "celeb wannabe" er nefninlega skemmtilegur satýr á margt íslenskt. Ekki bara á hina fjölmörgu "raunverulegu" "celeb wannabes" sem keppast við að prýða forsíður hinna íslensku slúðurblaða, heldur ekki síður á engu minni öfgafulla þörf þjóðarinnar við að eiga "alvöru" "celeb". Hversu margir kannast ekki við það, í spjalli sínu við útlendinga, að þurfa nauðsynlega að koma því fyrir í samtalinu að amma Bjarkar Guðmundsdóttur hafi verið besta vinkona ömmu manns, eða eitthvað álíka bjánalegt. En hvað sem öðru líður þá á hún alveg örugglega eftir að vekja athygli.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-01-25T11:41:00.000Z

"Nú er ég kominn til að kæta þig..."

Jú uppáhalds penninn þinn er mættur á svæðið eftir langa þögn. Og svo hafa borist af því fregnir að ég sé farinn að láta í mér heyra á ný en það er aukaatriði. Jólin voru fín og áramótin hin ágætustu. Og ég er að segja ykkur það (þeim ykkar sem ekki nutuð þess með mér) að útsýninð af svölunum hjá mér (það er 5. hæð í blokk í efra breiðholti) á gamlárskvöld var eins og ungdómur nútímans orðar það ge'kt! Ef ég bara hefði verið með linsuna hans Gunna... Ég vildi að ég gæti stært mig af því að hafa viðhaldið þeirri ágætu tölu sem táknaði ummál vambar minnar (eða jafnvel að hafa minkað hana), en jólagóðgætið entist mér full langt fram á nýárið og sér vart fyrir endan á því enn. Þó get ég, þar sem ég sit í svelti með fljúgandi súkkulaði fyrir augunum, huggað mig við það að hátíðasukkið setti mig þó ekki það langt aftur að ég næði ekki janúar þrekprófi dómara. Ég gerði líka gott betur en það, því ég spilaði smávaxinn körfuboltaleik 2 tímum síðar, sem holdgerfingur íþróttafréttamanns Sunnlenska fréttablaðisins. Þokkalega sáttur við eigin framistöðu í leiknum, þó kollekar mínir meðal áhorfenda hafi verið á því að ég hafi einokað knöttinn full mikið.

Að flestu öðru leiti er ég bara góður, nema hvað ég get skrifað þennan pistil hér og nú vegna þess að ég fékk einhvern flensuafleggjara og er því heimavinnandi húsfaðir eins og sakir standa. En það er ekki með öllu slæmt, því ég hef þá tíma til að grinka all verulega á óhreinatausfjallinu og stefni líka að því að ryksuga og skúra mitt ágæta höfuðból. Talandi um höfuðból, þá er þorrablót Tungnamanna um næstu helgi og ég hlakka ákaflega mikið til að komast þangað og fá minn árlega skammt af háði og spotti í bundnu máli Bjartmars bónda Hannessonar á Norður-Reykjum. Þó að ég geti nú hlýtt á hann allan ársins hring, þökk sé foreldrum mínum sem gáfu mér diskinn hans í jólagjöf, þá jafnast ekkert á "live" frumflutning á glænýju spéi.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-12-14T21:26:00.000Z

"Dagur eitt, punktur. Kæri Jóli..."

Ég er ekki frá því að ég sé að komast í jólastuð. Get frætt lesendur á því að í dag þá lauk ég jólagjafakaupum og hljóp ég þrefalt heljarstökk afturábak af því tilefni (í huganum), því mér er alltaf gríðarlega létt þegar þessu verki er lokið. Ekki svo að skilja að mér leiðist að gefa jólagjafir, en það er mér þraut og pína að versla þær! Það stafar aðallega af því að ég fæ svokallað verslunaróþol eftir klukkutíma verslunarleiðangur. Það lýsir sér í ofvirkni svitakirtla, einbeitingarleysi og oftar en ekki verk í maga. Eina kunna lækningin við þessu er að hætta snarlega öllum innkaupum, drífa sig heim og koma helst ekki nálægt verslun í um 5 tíma. En mér s.s. tókst að hafa þetta af í tveim túrum án mikilla líkamlegra verkja. En það er ekki seinna vænna að koma jólaskapinu á því ég kem ekki til með að hafa tíma fyrir jólaskapið í næstu viku. Þá verður brjálað að gera í vinnunni og annara jólastress á eftir að setja beyglu í jólagleðina mína. Þó ekki stærri en svo að það réttist úr henni á leiðinni heim í sveitina á þorláksmessukvöld.

Ég gæti ritað hér annan langan pistil um jólastress landans, en þar sem flestir vita nákvæmlega hvernig landinn er þessa dagana þá væri ég bara að benda á hið augljósa.

Já svo var ég klukkaður af Jóa og því ber mér siðferðisleg skilda til að bregðast við.

1. Hvað er klukkan? 21:55

2. Hvaða nafn er á fæðingarvottorðinu þínu? Konráð Jóhann Brynjarsson

3. Hvað ertu kallaður? Konráð, Konni, Bóbó, Andrés, Binni, Gunnar, Bjarni og restin af karlmannsnöfnum fjölskyldunar. Það tekur ömmu stundum smá tíma að lenda á því rétta.

4. Hvað voru mörg kerti á síðustu afmælisköku? 26

5. Hár? Já, ca. 2 mm lag á höfðinu.

6. Göt? Þau sem ég fæddist með og nokkur uppfyllt sem mynduðust sökum klaufaskapar.

7. Fæðingarstaður? Fæðingardeild Landspítala Íslands.

8. Hvar býrðu? Vesturbergi 78, íbúð 5F, 111 Reykjavík.

9. Uppáhaldsmatur? Sá sem ég er að borða.

10. Einhvern tíma elskað einhvern svo mikið að það hefur komið þér til að gráta? Það gæti verið, er of týpískt karlmenni til að láta það uppi.

11. Gulrót eða beikonbitar? Here piggy, piggy!

12. Uppáhalds vikudagur? Hverjum öðrum betri, þó eru þriðjudagar sístir.

13. Uppáhalds veitingastaður? Núna er það El Raco á horninu á Tryggvagötu og Tryggvagötu.

14. Uppáhalds blóm? Aloa Vera kaktus. (Eina blómið sem ekki hefur dáið í mínum meðförum.

15. Hvaða íþrótt finnst þér skemmtilegast að horfa? Körfubolti.

16. Uppáhalds drykkur? Ískalt Gvendabrunnarvatn.

17. Disney eða Warner brothers? Bæði betra.

18. Uppáhalds skyndibitastaðurinn? KFC er öflugur, en Stællinn er þó bestur!

19. Hvernig er teppið í svefnherberginu á litinn? Ekkert teppi, parket mahogny litað.

20. Hver var síðastur til að senda þér tölvupóst? Garfield.

21. Í hvaða búð mundir þú vilja botna heimildina á kreditkortinu? Ég myndi nú bara alveg vilja sleppa því, en for the sake of the game þá segi ég... stærstu bókabúð heims (not online), hver sem hún nú er.

22. Hvað gerir þú oftast þegar þér leiðist? Þá er ég yfirleitt búinn að þrautreyna allt sem mér dettur í hug svo ég geri ekki neitt.

23. Hvaða spurning sem þú færð fer mest í taugarnar á þér? Ha? (Frá fólki sem hefur ekki verið að hlusta á það sem ég sagði)

24. Hvenær ferðu að sofa? Misjafnt, oftast um 12.

25. Hver verður fyrstur að svara þér þessu? Ómögulegt um að segja.

26. Hver af þeim sem þú biður um að svara þessu er líklegastur til að svara ekki? Flestir.

27. Uppáhalds sjónvarpsþáttur? Star Trek (allir), CSI, Veronica Mars o.flr.

28. Með hverjum fórstu síðast út að borða?? Hafdísi á Subway.

29. Ford eða Chevy? HUMMER!

30. Hvað varstu lengi að klára að svara þessu? 32 mínútur.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-12-14T00:50:00.000Z

"Er ekki lagið að verða búið? Það er búið!"

Þar hafiði það, Yoda be I! Gaman að því. Ég ætlaði að segja eitthvað svo óskaplega skemmtilegt og alveg örugglega rosalega merkilegt og gáfulegt, en ég bara man það ekki. Svo...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-12-12T00:29:00.000Z

"When you walk, through the storm. Hold your head up high, and don't be afraid of the dark [...]walk on, walk on, with hope in your hart and you'll never walk alone, YOU'LL NEVER WALK ALONE!"

Þetta lag er mér mjög hugleikið. Í fyrsta lagi þá er þetta aðal stuðningslag uppáhalds knattspyrnufélagsins míns, Liverpool og ég man ennþá eftir gæsahúðinni og geðshræringunni sem ég upplifði þegar ég heyrði tugþúsundir stuðningsmanna syngja þetta á Anfield í fyrsta sinn. Því miður var ég ekki þar, heldur hérna meginn við sjónvarpsskjáinn. Í annan stað þá er þessi texti svo einstaklega hughreystandi, uppbyggjandi og vongóður að það er vart annað hægt en að fyllast hálfgerðri lotningu við að heyra hann fluttann. Ég kemst meira að segja við yfir íslenskri þýðingu hans, þeirri einu sem ég hef heyrt, sem er í flutningi Óskars Péturssonar, sem ég held að sé einn af Álftagerðisbræðrum, allavega saungvari hinn mesti.

Ég hugsa að það hafi ekki farið framhjá mörgum að um þessar mundir þá er dagur skemmstur og fer birtustundum ört fækkandi. Þar til botninum er náð, við vetrarsólstöður þann 21. desember nk. Þá getur það ekki verið meira viðeigandi að halda hátíð ljóss, að fagna því með pompi og pragt, að nú fari dag að lengja á ný og yfirráð myrkurs taki að minka. Við sem játum kristna trú og flest afbrigði hennar, höfum reyndar kosið að splæsa fæðingarhátið frelsara vors, Jesú Krists, saman við hina ævafornu og hundheiðnu sólstöðuhátíð. Nokkuð sem ég tel hafa verið mjög snjallan leik hjá kirkjufeðrunum sem ákváðu að hinn opinberi fæðingardagur Jesú skildi vera 24. desember, þó svo að menn telji nú að í raun sé hann vog og fæddur í byrjaðan október, en það er aukaatriði.

Hinir stórgáfuðu pólitíkusar sem ákváðu að slá þessum tveim hátíðum saman, já eða endurfæða sólstöðuhátíðina sem Krists messu (e. Christmass), hafa nefnilega séð að með þessari aðgerð þá yrði auðveldara fyrir ný snúna heiðingjana að fagna kristnum hátíðum, þó ekki væri nema að nafninu til, þar sem þær báru einmitt upp á sama tíma og hinar gömlu heiðnu hátíðir. Lokahnykkurinn var svo settur á þetta með því að spyrna páskahátíðinni, þ.e. "dauðahátíð" Krists saman við sumarkomuhátíð hinna heiðnu, og tileinka einhverjum Jóni (sbr. Jónsmessa) miðsumarsnótt, sem er einhver magnaðasti heiðni helgidagur sem fyrirfinnst, ef frá eru talin áramótin. Með aðgerðum eins og þessum þá tókst hinum snjöllu pólitíkusum fornalda að festa kristnina í sessi sem aðal trúarbrögð þessa heimshluta.

Svo er náttúrulega til snjallt fólk sem sér alveg í gegnum þetta húmbúkk og neitar staðfastlega að fagna einhverjum hundheiðnum hátíðum. Sleppir því að halda jól, blæs á páska en djammar feitt einhverja aðra daga ársins, þegar við hin erum á fullu í hversdagnum og nennum ekkert að pæla í einhverju bulli. Þá er ég ekki að tala um fólk sem aðhyllist önnur trúarbrögð en kristni, heldur bara sína útgáfu af henni. Eins og t.d. Vottar Jehova. Þeir eru ákveðin útgáfa af puritönum, eða hreinstefnusinnum, sem vilja öll heiðin áhrif burt úr kristni. Það litla sem ég þekki af þeirra siðum og skoðunum í þessum málum, fær mig til að styrkjast í þeirri trú að kirkjufeðurnir á fornöld hafi verið alveg ótrúlega magnaðir gaurar, því ég fæ ekki séð að það sé neitt fútt í kristni ef maður tekur heiðnina út. Svo ég segi bara Áfram Þorgeir Ljósvetningur og allir hinir sem blóta æsi og náttúrvætti, dulbúna sem Jesú Krist og félaga.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-11-08T21:26:00.000Z

"Er ekki tími til kominn að..."

Blogga? Ég held það. Ég fékk anski skemmtilegt símtal núna rétt áðan, ungur maður sem kynnti sig sem Sverri, var á hinum enda línunar. "Kannastu við Hive?" spyr hann. Jú ég hélt það nú, enda hvaða maður á Íslandi í dag kannast ekki við Hive? Auglýsingar þeirra eru í einhverjum fjölmiðli á því sem næst, hverjum degi og þær hafa vakið verðskuldaða eftirtekt fyrir frumlegheit og skemtan. Allavega. Hann spyr mig því næst hvort ég sé með nettenginu. Þá fóru fjölmargar bjöllur af stað í hausnum á mér og ég sagði: "Jú, og þú þarft að vinna heimavinnuna þína betur, því mín tenging er hjá Hive." sagði ég og hló. Ég heyrði í gegnum símann hvernig strákgreyið blóðroðnaði og með vandræðalegri röddu bað hann mig margfaldrar afsökunar, kvaddi og lagði á. Hversu auðvelt er það á tölvugagnagrunns öld að bera saman tvo gagnagrunna og finna þá sem eru í báðum? Í þessu tilfelli, úthringilista símsölufólksins við núverandi áskrifendur Hive. Hefði sparað þessum ágæta dreng vandræði en á móti kemur að kvöldið mitt hefði ekki verið nærri því jafn skemmtilegt, svo ég er sáttur við að menn eru ekki alltaf að brúka bestu mögulegu vinnubrögðin. Það er í góðu lagi að létta saklausum borgurum lífið með smá vandræðum símasölufólks, sem oft getur verið valdur að ótöldum pirringi og vanlíðan.

Ég hef reyndar lennt í svipuðu áður, þá fékk ég með nokkura daga millibili, símtal frá sömu stúlkunni (ég þekkti röddina) hjá Og Voðafón, þar sem hún var að bjóða mér að færa símaviðskipti mín til þeirra. Hún fékk neikvætt svar í bæði skiptin og hvorugt símtalið var mér til mikils yndisauka.

Ég fékk þá flugu í höfuðið að það væri gaman að fara að skjóta körfubolta að nýju. Dreif mig á æfingu hjá B-liði Stjörnunar í Garðabæ, en þar æfir einn félagi minn úr HÍ. (Eiginlega alveg magnað að ég skuli hafa náð að kynnast einhverjum þar, ef mið er tekið af tímanum sem ég eyddi þar.) Það er alveg morgunljóst að ég er ekki í nokkurri leikæfingu og ekki í nándar nærri jafn góðu líkalegu formi og ég taldi mig vera. Ég blés eins og Búrhveli og var svo seinn á fótunum að maður með staurfætur á báðum og í göngugrind hefði leikið sér að því að komast fram hjá mér. Það eina góða, fyrir utan félagsskapinn og æfinguna, var að skotin mín voru að detta ágætlega. Sem var mjög sjaldan raunin í denn þegar maður þó var að æfa nokkrum sinnum í viku. Ég býst við að það sé vegna þess að ég fann á dögunum hinn rétta skotstíl. Allavega skotstíl sem virkar fyrir mig. Merkilegt nokk þá er uppistaða hans eins og kennt er að "eigi" að skjóta stökkskoti. Olnboginn fram, stökkva upp og færa boltan upp að enni á sama tíma. Sleppa svo boltanum á hæsta punkti stökksins, fylgja vel á eftir með skothendini og setja á hann snúning með því að "veifa" höndinni eins og að þú sért að veifa bless. Picture perfect, þó ég segi sjálfur frá. Ég ætla aftur á morgun!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-10-07T20:31:00.000Z

"We leave all our friends on this tropic shore,
Perhaps they will be here forevermore.
Maybe a rescue will set them free,
Tune in next week and then you will see."
(upphaflagið í sjónvarpsþáttunum "Gilligan's Isle")

Nýjasta æðið í bloggheimum er hið svokallaða "klukk". Sem hefur haft það í för með sér að fólk finnst það vera knúið til þess að deila nokkrum lítilvægum staðreyndum um sjálft sig. Jæja Guðni klukkaði mig og hér er því mín upptalning.

Ég veg skv. síðustu mælingu 98,2 kílógrömm

Ég hef átt í ástar/haturssambandi við nikótín um nokkura ára skeið. Við höfum hætt og byrjað oftar saman en meðal Hollywood par.

Ég bý í "The Neutral Zone", mitt á milli Fellana og Hólana.

Ég er svo latur að fólk heldur oft að ég sé með duglegri mönnum sem sögur fara af.

Lífsmottóið mitt er: "Alltaf að stefna að fullkomnun en passa sig á því að ná henni aldrei".

Hana þar hafiði það, þið dýrkendur persónuupplýsinga og verði ykkur að góðu! Já ég á víst að klukka einhverja aðra, en þar sem allir bloggarar sem ég þekki hafa þegar verið klukkaðir, þá er ég að hugsa um að klukka alla þá íslensku Alþingismenn sem eru með netsíður.

Ég er mikill aðdáandi sjónvarpsþáttana Lost og þökk sé nútíma tækni þá hef ég getað fylgst með þeim þáttum sem nú eru aðeins sýndir í henni Ameríku. Fyrsta þáttaröðin var unaðsleg, "mind blowingly entertaining" er frasi sem þýðist ekki vel yfir á ástkæra ylhýra en lýsir upplifun minni nokkuð vel. Eftir 3 þætti af annari þáttaröð þá er ég farinn að óttast að annað "Twin Peeks" ævintýri geti verið að fara af stað. En fyrir þá sem ekki muna svo langt aftur, þá voru Twin Peeks, snildar þættir sem leystust upp í vitleysu og rugl. Ekki það að þessir þrír þættir eru hver öðrum betri og snilldin bak við þá mjög greinileg, en í þeim leinist líka frækorn sem gæti, ef ekki er rétt haldið á spilunum, vaxið upp og "blómstrað" sem hið nýja viðmið í "hvernig má láta góða þætti leysast upp í vitleysu". En aftur á móti þá gæti þetta fræ vaxið upp og orðið hið nýja viðmið í "hvernig á að gera frábært sjónvarpsefni", ég vona svo sannarlega að hið seinna verði ofaná.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-09-12T20:25:00.000Z

"Horfðu til himins, (himins) með höfuðið hátt, (hátt)"

Ég hef stundum gert mér fjölmiðla að umtalsefni. Hyggst ég gera á því framhald. Rakst á eintak af Dagblaðinu Vísi um daginn og eins og sönnum hræsnara sæmir þá greip ég skjóðuna og las sem óðast og tíðast. Á forsíðu var eftirfarandi fyrirsögn, með (að sjálfssögðu) þar til gerðu stríðsletri og mynd, "Sigfús Sigurðsson útskúfaður af Barnalandi". Nú þetta gripu mín gulu gen og ég las áfjáður, í von um eitthvað júsí. Átti einna helst vona á því að Sigfús, sem er að ég best veit hinn ágætasti maður, hefði orðið uppvís að einhverskonar ullabjakki á þessu umtalað og stórbrúkaða vefsvæði. En fyrirsögnin reyndist vera full sterklega orðuð (hví fékk ég ekki hjartastopp af undrun?) því "fréttin" fjallaði um viðbrögð notenda Barnalands við því þegar Sigfús "kom út úr skápnum" og uppljóstraði að hann væri einginn annar en hann sjálfur! Meginþorri þeirra sem tjáðu sig um málið á téðu vefsvæði, hundskömmuðu drenginn fyrir það að villa á sér heimildir. Sum ummælin voru meira að segja ekki prenthæf í DV og segir það dágóða sögu um hversu svæsin þau voru. En út frá fréttinni gat ég ekki með nokkru móti réttlætt fyrirsögnina um útskúfun. Miklu nær hefði verið að tala um "hörð viðbrögð" eða skort á trú (á orð Sigfúsar) en heldur fannst mér djúpt í árina tekið með því að tala um útskúfun. En því er ekki að neyta að þessi tiltekna fyrirsögn olli því að ég fletti rakleiðis upp á fréttinni, svo líklega hefur hún skilað tilgangi sínum. Nokkrum dögum síðar birtist öllu smærri frétt um að notendur Barnalands hefðu tekið Sigfús í fulla sátt og margir beðist afsökunar á orðum sínum, eftir að fréttinn birtist. Báru menn fyrir sig tíðum einkennisþjófnaði (identitytheft upp á engilsaxnesku) á veraldarvefnum, þar sem lítið mál er að halda því fram að maður sé hver sá sem maður vill.

En úr Einari (Sigfúsi) í Önnu. Nánartiltekið Önnu Krsistjánsdóttur, sem einna helst, og nær einvörðungu, er þekt fyrir það að hafa eitt sinn heitið og verið, vélstjórinn Kristján Kristjánsson. Vel getur verið að mig hafi dreymt þetta, allavega sel ég það ákaflega ódýrt, en einhvernveginn minnir mig að ég hafi lesið/heyrt/séð að Anna þessi sjái nú eftir því að hafa látið klippa af sér hangilærið og snúa því sem eftir var innvortis. Sami fiðraði heimildarmaður vill halda því fram að nú leiti hún leiða til að omventa öllu saman til fyrra horfs. Eins og áður sagði þá veit ég ekki hvort nokkuð sé hæft í þessu, ef svo er ekki þá bið ég hlutaðeigandi afsökunar á gönuhlaupi mínu en þessar "fréttir" vöktu mig til umhugsunar. Nú er það nefnilega svo að margir karlmenn (og jafnvel konur líka þó ég þekki ekki dæmi þess) halda því fram fullum fetum að þeir séu fæddir sem rangt kyn. Einvörðungu vegna þess að einn lítill litningur varð Y í stað X (eða öfugt) þá hafi þeir fæðst með lim í stað leggangna. S.s. að allir litningar líkama þeirra séu bjargfasti í þeirri "trú" að þeir búi í líkama konu þó raunin sé allt önnur. Hugsunarferli og jafnvel ýmis líkamleg ferli séu í raun ekki eins og venjulega gerist hjá körlum, heldur mun líkari þeim sem fram fara hjá venjulegum konum.

Svo ég tali út frá sjálfum mér. Ég ætti með öðrum orðum að hafa áhyggjur af því hversu fjölhæfur ég er (þ.e. að ég geti stundum gert fleiri en einn hlut í einu) og hversu auðvelt mér reynist að kjafta tímunum saman í símann um allt og ekki neitt. Þetta eru jú tveir þættir sem konum eru eignaðir, allavega mun oftar en körlum. Ég er nú reyndar nokkuð viss (allavega eins viss og ég er um nokkurn hlut) um að ég er í réttum líkama og að eðlileg samsvörun sé á milli innviðja og útviðja. Í það minnsta "hrjá" mig ekki fleiri kvennlegir þættir svo ég viti. Ég hef ýmigust á þrifum, er í minna lagi hrifinn af börnum (nema náttúrulega fáum útvöldum sysurbörnum og öðrum nátengdum slíkum) og finn mig ekki knúinn til að baktala allt og alla. Þó ég viðurkenni reyndar að ég hef allavega hálfvirkt "Gróugen" þar sem ég hef mjög gaman af því að heyra gróusögur, en ég skrifa það frekar á meðfædda forvitni mína, sér í lagi vegna þess að ég finn litlar kvatir hjá mér til að endurtaka þær við hvern þann sem ég hitti.

Þetta er vissulega ekki fögur mynd sem ég hef dregið hér upp af hinu æðra kyni og má kannski af þeim ráða að ég hafi jafnvel ekki mikið álit á kvennþjóðinni. Það er af og frá. Í mínum huga eru konur englar himnaríkis í dauðlegu formi. En rétt eins og englar himnanna skiptast í upphafða og fallna engla, þá hefur hver kona upphafinn og fallinn hluta, spuringinn er svo bara hvor er stærri. Og það sem meiru skiptir fyrir okkur karlanna, hvorn hlutan drögum við fram í þeim konum sem við hittum?

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-08-26T19:40:00.000Z

"Ég heit Auðbjörn, er tvítugur töffari. Fór í bæinn í gær og fékk mér varanlegt."

Ég get sagt frá því stoltur hér að mér tókst að koma gamla símanum í virkni. Er gríðarlega stolltur af sjálfum mér og þygg með þökkum allar þær hamingjuóskir sem lesendur hafa fram að færa. Mér tókst nefnilega líka að koma tengli í gagnið inn á baði. Það var reyndar frekar mikið bras en með svita og tárum, ekkert blóð í þetta sinn, þá hafði ég þetta af og gat því stolltur skorið hár mitt og skegg (að hluta), en ég hafði heitið mér því að gera það eigi fyrr en téður tengill væri upp kominn og í fulla virkni.

Rétt að geta þess einnig að Valda og Alrúnu fæddist sonur sl. mánudag. Hamingjuóskum er hér með enn komið á framfæri. Við Hjalli fórum í gærkveldi með hund í eftirdragi (hann var þó eigi lífs, heldur gerður af taui) og bárum drenginn augum. Hann er mikið augnayndi eins og nýfædd börn eru jafnan, þá fæðingarhrukkurnar hafa sléttast aðeins, og lét í sér heyra og sannaði þar með faðernið (þó ekki hafi leikið nokkur vafi á því) því í ópum hans mátti kenna tón sem heyrst hefur úr barka föðurins (þá helst þegar hann er við skál og vel það).

Ég rak augun í auglýsingu eftir starfsmanni þegar við Hjalli vorum í verslunarleiðangri í Kringlunni í gær. Það er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi nema vegna þess hvernig auglýsingin var orðuð, já eða frekar í hvaða kyni hún var. Þar var um að ræða tískuvöruverslun (man þó aungvanvegin hvað hún hét enda tískublindur með öllu) og auglýsingin var á flestan hátt afar venjuleg. Auglýst var eftir tískusinnuðum, áhugasömum og duglegum starfskrafti, sem þurfti að vera 18 vetra. En það sem vakti athygli mína sérstaklega var að auglýsingin var í kvennkyni, þ.e.a.s hún var í spurningarformi og greinilega reiknað með því að kona væri að lesa. "Hefurðu áhuga á tísku? ertu samviskusöm?" Ef við gefum okkur það að ég hefði einhvern snefil af áhuga á tísku og að svona starf gæti heillað mig þá gæti ég samt ekki svarað öllum spurningunum játandi. Því sama hversu mikið ég rembist, þá er það ekki nokkur leið fyrir mig, karlmanninn, að vera samviskusöm. Ég get (og er) vissulega verið samviskusamur og duglegur og í raun uppfyllt öll "skylirðin" sem spurt var um, nema það að ég virðist vera af röngu kyni. Í ljósi jafnréttisumræðunar sem tröllriðið hefur samfélaginu undanfarin ár, þá velti ég því fyrir mér hvort hún snúi einvörðungu að því að konur geti gengið inn í þau störf sem karlmenn hafi hingað til einvörðungu taldir hæfir í. Hvort jafnréttisbaráttan sé ekki til þess fallin að jafna stöðu kynjana og að tryggja það að þau geti gert hvað sem er (svo fremi að þau viji það og lög leifi) án tillits til kyns. Þess var aldrei getið í aglýsingunni með beinum orðum að einungis konur kæmu til greina, en það þarf ekki mjög háa greindarvísitölu til að lesa það milli línanna að konur væru í lægsta falli mun æskilegri til téðs starfa en við karlarnir. Vel getur þó verið að höfundur textans hafi í hugsunarleysi beint spurningunni einvörðungu til kvenna, vegna þess að í þessum geira eru jú flestir starfsmenn af hinu blíðara kyni. Ef ekki, þá er ég þess nokkuð viss (án þess þó að ég sé mjög lögfróður) að téð auglýsing brjóti í bága við fjölmörg lög, jafnvel sjálfa stjórnarskránna. Ekki það, ég mun ekki fetta fingur út í það þó einungis konur komi til greina í starfið, því áhugi minn á starfanum er það lágur að jafna má honum við alkul (-273,3°C). En mér þykir það hins vegar súrt í broti fyrir þá kynbræður mína sem hafa heitari hug til starfans, að koma ekki til greina vegna kynferðis.

Það má kannski segja að það sé "jákvætt" að jafnréttisbaráttan hafi gengið svona vel hjá konunum að þær telji sig nú geta útilokað okkur karlana frá sumum sviðum, en þá er spurning um að við hefju upp raust okkar og krefjumst jafnræðis til starfa í tískuvöruverslunum!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-08-23T19:50:00.000Z

"I just called..., to say..., I love you!"

Ég á í glímu við tæknina. Þó ekki tölvutæknina í þetta sinnið, ekki nema óbeint, nei nú er það símatæknin sem er að valda mér óþægindum. Málum er þannig háttað á mínu heimili að ég (eins og þorri landsmanna) hef samið við ágætt fyrirtæki um sítengdan aðgang að veraldarvefnum. Sem er að mínu viti alveg bráðnauðsynlegt í nútímanum, því allslaus er netlaus maður! (Og var það síðan haft að máltæki). Til þess að slíkt gangi upp þá þarf maður að semja við ákveðið ríkisfyrirtæki (sem enn er) um að fá tengda til sín símalínu, já eða fá hana virkjaða með þar til gerðu númeri. Ekkert er svo sem vandamálið við það. En þessu númeri fylgir sá möguleiki að maður getur einnig tengt símtæki við línuna og hringt til vina og vandamanna, jú og móttekið símtöl frá þeim og öðrum. Ég hef nú komist ágætlega af án þessa viðbótarmöguleika hingað til, en ákveð að nýta mér hann á nýju heimili mínu. Þá má segja að vandamálasagan hefjist.

Ég reiði ekki fé í þverpokum (því þeir eru jú fullir vits) svo ég hugðist spara mér að kaupa símtæki. Ég viss sem var að á heimili foreldara minna var til gnótt síma sem ég gæti fengið til varðveislu og brúkunar. Einn var þó sá sem ég vildi öðrum fremur. Sá er býsna forn (um 26 ára skv. ártali á botni hans, s.s. jafn forn mér) og er búinn forláta skífu. Símtæki af þessari tegund voru því sem næst á hverju heimili til margra ára, enda eina tegundinn sem Póstur&Sími flutti inn. Flestir voru þeir gráir, þó voru til nokkrir rauðir líka og er sá sem hér um ræðir einmitt fagurt eintak af þeim lit. Hann var í miklu uppáhaldi hjá mér á mínum mun yngri árum og átti ég það til að hringja eitthvað út í loftið (sem var náttúrulega óvart því ég var um 1 árs gamall um þetta leiti) og spjalla við fólk. Nú þá upphófst hin eiginlega törn af veseni. Í fyrsta lagi þá þurfa öll símtæki sem eru tengd sömu línu og sítenging að hafa svokallaða smásíu tengda við sig. Hún sér um að sigta símtölin frá internetinu (í grófum dráttum, sjálfsagt er þetta mun ítarlegra á tæknimáinu). En þar sem síminn er gamall en smásían ný þá gekk þetta ekki alveg saman. Svo eftir nokkrar ferðir í hinar ýmsu verslanir sem höndla með símbúnað þá komst ég að þeirri niðurstöðu að ég þurfti hreinlega að láta skipta um kló á símtækinu, sem ég og lét gera í dag. Þá taldi ég mig vera kominn á auðan sjó, en það var nú ekki alveg svo einfalt, því síminn virðist ekki skilja það sem sían lætur honum í té. Því ekki heyrist bofs í kauða þegar hann og netið eru bæði tengd í einu (og hann í gegnum síugreyið) en ef netið er fjarlægt þá logar allt í sóni og allt virkar sem mest það má. Ég sé því fram á að þurfa að koma mér í sambandi við símvirkja til að fá úr því skorið hvað sé að angra greyið. Ég óttast helst að þurfa að slíta nýendurvöktu sambandi mínu við rauða síman og að festa fé í ópersónulegu, gráu og köldu símtæki af nýrri gerð.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-08-16T08:38:00.000Z

"I cut myself today, to see if I still bleed"

Fyrir þá sem ekki vita þá er ég nýfluttur í nýjar vistarverur. Þær ku vera í minni eign að 100%, en sá böggull fylgir þó skammrifi að ég sjálfur er ekki lengur í minni eigu. Hlutabréf í mér hafa verið boðin almenningi til kaups og mun ágæt bankastofnun hafa keypt í mér rúm 80% á príðilegu gengi, sem leiðir af sér að hún hefur meirihluta atkvæða á hluthafafundi og skipar stjórn í hlutafélaginu Konráð B. Eignarhaldsfélag ehf. En í áðurnefndri vistarveru var ég við framkvæmdir þá vinnudegi lauk í gær, í sjálfu sér vart í frásögur færandi, margt þarf jú að brasa við tímamót sem þessi. Ég varð þó fyrir fjörtjóni í atferli mínu, þar ég brá kuta á loft og hugðist skera. Kutadjöfull skrapp til undan ógnvænlegu afli mínu og á hol mér. Ekki svo að skilja að ég riti nú af dánarbeði á sjúkrastofnun, því lagið var eigi lífshættulegt, en ég setti eggina djúpt í fingur mér. Nánar tiltekið í vísifingur vinstri handar. Svo núna hef ég löggilta afsökun fyrir því að benda á allt og alla, athöfn sem í minni sveit taldist til dónaskapar, því lagið kom á ofanverða kjúku og því stendur fingurinn út í loft sem aldrei fyrr.

Eftir að hafa hoppað eins og óð hæna og óað og æjað og barmað mér í hvívetna, þá kom að því að ég hugðist gera að sárum vorum. Þá voru góð ráð dýr, því fátt var um sáraumbúðir. En með alþekktri útsjónarsemi og snilli minni þá átti ég til hvorutveggja, salerniseyðublöð (óútfyllt) og hálfa rúllu af ísóleringabandi (besta vini hvers rafvirkja og heimafúskara). Með þessar nauðsynjar að vopni batt ég um svöðursárið og hélt svo framkvæmdum afram sem ekkert hefði í skorist. (Hér mega lesendur dást að hörku minni og karlmennsku). Reyndar hafði ég vit á því að setja árasartólið aftur djúpt í vasa minn og snerta ekki á því meir þetta kveldið.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.